இன்று (15.01.1948) காலை 9 மணிக்கு பிராட்வேயில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் பிரம்மாண்டமான பந்தலில் வள்ளுவர் குறள் (தமிழர் நெறி விளக்க) மாநாடு பெருமிதத்துடன் ஆரம்பமாயிற்று. பன்மொழிப் புலவர் தெ.பொ. மீனாட்சிசுந்தரனார் தலைமை தாங்கினார். நாவலர் எஸ். சோமசுந்தர பாரதியார் துவக்கவிழா உரையாற்றினார். தமிழ்ப்பெரியார் திரு. வி. க. தனது வரவேற்புரை ஆற்றினார்.

மாநாட்டில் கட்சி, கருத்து வேற்றுமையின்றி தமிழ் அறிஞர்களும் உயர்தர அதிகாரிகளும், புலவர் பெருமக்களும், நடிப்புக் கலைஞர்களும், வழக்கறிஞர்களும் பங்கு கொண்டுள்ளனர். மக்கள் கடல் எனக் கூடியுள்ளனர்.

காலை 8 மணி முதற்கொண்டே மக்கள் மாநாட்டுப் பந்தலில் குழும ஆரம்பித்துவிட்டனர். பெரியார் அவர்களும் 8.15 மணிக்குள்ளாகவே வந்து பந்தலின் ஒரு பகுதியில் அமர்ந்து தோழர்களை வரவேற்று மகிழ்வுடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

9.45 மணிக்கு நகைச்சுவை அரசு தோழர் என்.எஸ். கிருஷ்ணன் அவர்கள் தம் சகாக்களுடன் வந்து சேரவும், பெரியார் அவர்கள் அன்னாரை வரவேற்று இருக்கையளித்து உபசரித்தார்கள்.

சரியாக 10.15 மணிக்கு பன்மொழிப் புலவர் டி.பி.மீனாட்சி சுந்தரனார் எம்.ஏ.பி.எல்., எம்.ஓ.எல்., அவர்கள் மாநாட்டுப் பந்தலையடையவும், பெரியார் அவர்கள் அன்னாரை வரவேற்று இருக்கையில் அமர்த்தினார்கள்.

சரியாக 10.30 மணிக்கு நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார் அவர்களும், தோழர் டி.எஸ்.கந்தசாமி முதலியார் அவர்களும் மாநாட்டுப் பந்தலடையவே மாநாடு கண்காணிப்பாளர் டாக்டர் கணேசன் அவர்களை வரவேற்று மேடையின்கண் அழைத்து வந்தார்.

மாநாட்டுச் செயலாளர் தோழர் சி.டி.டி.அரசு அவர்கள் மாநாடு கூட்டப்பட்டதன் நோக்கத்தை எடுத்துக்கூறி அனைவரையும் வரவேற்று, திரு. சோமசுந்தர பாரதியார் அவர்களை மாநாட்டை திறந்து வைக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.

பிறகு, நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார் அவர்கள் துவக்கவிழா ஆற்றும் வகையில் கம்பீரமாக எழுந்து நின்று தமிழர்களின் தனிச்சிறப்பு விழாவான பொங்கல் விழாவிற்குப் பிறகு இம்மாநாடு கூட்டப்பட்டது சாலச் சிறப்பானது என்று எடுத்துக்கூறி, ஆரியக் கலாச்சாரத் திரட்டு என்று பலராலும் கருதப்பட்டு மனப்பாடம் செய்யப்பட்டு வரும் வள்ளுவர் குறளை, பண்டைத்தமிழனின் சிறந்த பண்புகளை எடுத்துக் கூறும் நூல் என்பதை விளக்கிக் காட்டுவதே இம்மாநாட்டின் நோக்கமென்று எடுத்துக்கூறினார். அவர் மேலும் பேசுகையில், திருக்குறள் தொன்மைத் தமிழ் நூல் என்பதற்கு ஆதாரமாக “தொன்மை நூலாகிய தொல்காப்பியத்தில் கூறப்பட்டுள்ள இலக்கணப்படி வாழ்த்தியல் வகை நான்கும் முதல் நான்கு அதிகாரங்களாக அதாவது கடவுள் வாழ்த்து, வான் சிறப்பு, நீத்தார் பெருமை, அதன் வலியுறுத்தல் என்று நான்கு அதிகாரங்களாகப் பாடப் பெற்றிருக்கிறது. அதோடு தொல்காப்பிய இலக்கணப்படி அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்றைப்பற்றி மட்டுமே பாடப் பெற்றிருக்கிறது. மேலும், திருக்குறள் இன்று சங்க நூல்கள் என்று வழங்கப்பட்டுவரும் யாவற்றிலும் கையாளப்பட்டும் இருக்கிறது. இப்படியான தமிழர் சால்பை விளக்கி எழுதப்பெற்ற இந்நூலை இடைக்காலத் தமிழ்ப் புலவர் ஏதும் தெரியாமல், எல்லாம் தெரிந்தவர் போல் பாசாங்கு செய்து குறளை மனு முதலான வல்லுநர் வடமொழியில் கூறியிருப்பதைத் தமிழில் சாரமாகத் திரட்டித் தரும் நூல் என்று கூறி ஆரிய நூலாக்கிவிட்டனர்” என்று கூறி, இடைக்காலத் தமிழ்ப் புலவர்களின் போக்கை வெகுவாகக் கண்டித்தார். மேலும் பேசுகையில், “திருக்குறளைப் பாராட்டுவது தமிழைப் பாராட்டுவதாகும், தமிழர் பண்பைப் பாராட்டுவதாகும், தமிழ் சால்பைப் பாராட்டுவதாகும்” என்று கூறி தனக்கு இம்மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்பை தந்தருளிய பெரியாருக்கு நன்றி தெரிவித்துக் கொண்டு, “கடன் என்ப நல்லவையெல்லாம் செய்தல்” என்ற தமிழ்ப்பண்பை ஒட்டி நாடு வாழட்டும், மக்கள் வாழட்டும், நல்லதெல்லாம் வாழட்டும் என்று வாழ்த்துக்கூறி, எல்லோரும் மாநாட்டில் கலந்துகொண்டு தமிழன் பெருமையுணர்ந்து அதன்படி நடக்க வேண்டுமென்று அனைவரையும் கேட்டுக் கொண்டு மாநாட்டைத் திறந்து வைத்தார்கள்.

பாரதியார் பேசிக் கொண்டிருக்கையிலேயே தமிழ் பெரியார் திரு. வி. க. அவர்களும், திரு. எஸ். முத்தையா முதலியார் அவர்களும் வந்து சேரவும், நாவலர் பாரதியார் அவர்கள், மாநாட்டில் கலந்து கொண்டு தமிழைத் கெளரவம் செய்யும் அளவுக்காவது உடல் நலம் இடம் கொடுத்ததற்காக மகிழ்வடைவதாகத் தமிழ்ப் பெரியாரிடம் தெரிவித்து, தமது வணக்கத்தைத் தெரிவித்தார்.

நாவலர் பாரதியாரின் திறப்பு விழா சொற்பொழிவைத் தொடர்ந்து வரவேற்புக் கமிட்டித் தலைவர் தமிழ்ப் பெரியார் திரு. வி. க. அவர்கள் தம் வரவேற்புச் சொற்பொழிவைத் துவங்கினார்.

தமிழ்ப் பெரியார் வரவேற்புரை

தமிழ்ப் பெரியார் அவர்கள் அனைவரையும் வரவேற்றுப் பேசுகையில் திருவள்ளுவரின் உண்மை வரலாறு திருக்குறளில்தான் காணப்படுகிறதென்றும், திருக்குறளில் உள்ளபடி அறிந்துகொள்ள Sexual Science - ம், Marxism - மும் நன்கு தெரிந்திருத்தல் அவசியம் என்றும், திருவள்ளுவர் உலகில் ஒரு ஒப்பற்றவர் என்றுக் கூறி, உடல் நலக்குறைவு காரணமாக தன்னால் அதிகநேரம் பேச இயலாமைக்கு வருத்தம் தெரிவித்துக்கொண்டு நம் மாநாட்டின் இயற்கை வரவேற்புத் தலைவரான பெரியார் தொடர்ந்து வரவேற்புரையாற்றுவார் என்றும், பெரியாருடைய இயக்கம் எந்த ஒரு ஜாதிக்கோ, சமயத்திற்கோ, நிறத்திற்கோ, நாட்டுக்கோ உரிமையுடைத்தல்ல; உலகுக்கே உரியது அனைவரும் ஒரே வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற உயர் நீதிக்காக பாடுபடும் இயக்கம் என்றும், அவ்வியக்கத்திற்கு ஆக்கந்தரும் சிறப்பான தமிழ் நூல் திருக்குறள் என்றும் குறிப்பிட்டார்.

பெரியார் பேருரை

பிறகு பெரியார் அவர்கள் அனைவருக்கும் நல்வரவு கூறி, பலதரப்பட்ட அறிஞர்கள் பேசக்கூடிய இம்மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளும் அனைவரும் பொறுமையோடு சொற்பொழிவுகளைக் கேட்க வேண்டுமென்றும், அனைவரும் அமைதியாக நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்றும், தமக்குப் பிடிக்காதது பேசப்பட்டாலும் அதையும் பொறுமையோடு கேட்டும், பிறகு சிந்தித்து பார்த்து அதன் பிறகு ஏற்படும் முடிவுபடி நடந்துகொள்ளலாம் என்றும் கூறினார்.

 ‘விடுதலை’ - 15.01.1949

நண்பகல் 12 மணி சுமாருக்கு முடிவுற்ற பெரியார் அவர்களின் வரவேற்புரைக்குப் பின்பு திருச்சி வழக்கறிஞர் தோழர் தி. பொ. வேதாசலம் அவர்கள் முன்மொழிய முஸ்லிம் தோழர் பாவலர் அப்துல்காதர் அவர்களும், தோழர் டி. கே. நாராயணசாமி நாயுடு அவர்களும் தொடர்ந்து பின்மொழிய நீண்ட கைத்தட்டலுக்கிடையே பன்மொழிப் புலவர் தி. பொ. மீனாட்சி சுந்தரனார் அவர்கள் தலைமை ஏற்றார். அவர் தம் தலைமையுரையில் “வள்ளுவர் புலவர் உலகத்திலே இதுகாறும் வாழ்ந்தது போதும். ‘ஆலும் வேலும் பல்லுக்குறுதி, நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்குறுதி’ என்ற பழமொழிக்கிணங்க வெறும் மேற்கோளுக்காக மட்டுமே இதுகாறும் புலவர்களுக்கு நம் குறள் பயன்பட்டு வந்தமை இப்போதேனும் மாய்ந்து போகட்டும்! கிறிஸ்தவன் ஒவ்வொருவனுக்கும் விவிலிய நூல் (பைபிள்) எப்படியோ, அதுபோல திருக்குறளும் தமிழனது திருமறை நூலாக விளங்கும் வாய்ப்பை அடையட்டும். மக்களெல்லாம் இன்புற்று வாழ்தல் வேண்டும் என்ற ஒரு கருத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டு பண்டைய தமிழனாகிய வள்ளுவனால் எழுதப்பட்ட நூல் பாமரர்களுக்கும் இனி பயன்படட்டும். அமெரிக்க பேரறிஞர் வில்கி அவர்கள் விரும்பிய ‘ஒரே உலகம்’ நம் திருக்குறள் மூலமேனும் இனிது வந்தடையட்டும்” என்று குறிப்பிட்டார்.

அனுபவ உண்மைகள் நிறைந்த குறள்

மேலும், திருக்குறளின் பலவான பெருமைகளை விளக்கிக் கூறுமுகத்தான் தலைவர் அவர்கள் “திருக்குறள் எந்த மதச்சார்பும் அற்ற நூல் எனவேதான் எல்லோரும் எல்லாக் காலத்திலுமே தமக்கேற்புடைத்து, தமக்கும் திருக்குறள் ஏற்புடைத்து என்றுப் போற்றிப் பாராட்டி வந்திருக்கின்றனர். திருக்குறள் பெரும் பெரும் அனுபவ உண்மைகளைக் கொண்டிருப்பதால்தான் முடிஅரசு காலத்தில் எழுதப்பட்ட நூலாயிருந்தும்கூட இன்றைய குடிஅரசு காலத்திலும், அது நம்மால் போற்றப்பட்டு வருகிறது. அழகிய அறப்பாக்களுடனும், அறிவு சான்ற பொருட்பாக்களுடனும் குறள் மிளிர்வதோடு, இலக்கியச் சுவை மிக்க இன்பப் பாக்களும் குறளை வெகுவாக அழகு செய்கின்றன. மேலும், சமுதாயத் தொண்டு செய்வதற்கு இனியதோர் தூண்டுகோலாகவும் திருக்குறள் அமைக்கப்பெற்றிருக்கிறது” என்று கூறியதோடு, “வானளாவிப் பறக்க வான ஊர்தி கண்ட மனிதனால், கடலின் ஆழத்திலெல் லாம் ஊடுருவிச் செல்லும் கப்பலைக் கண்டுபிடித்த மனிதனால், அனைத்தையும் அழிக்கவல்ல அணுக்குண்டையும் கண்டுபிடித்த மனிதனால் எதைத்தான் சாதிக்க முடியாது. எனவே, ஆற்றலுண்டு உங்கள் யாவருக்கும். அவ்வாற்றலைத் துணைகொண்டு வள்ளுவர் தந்த தமிழ் நூலாகிய திருக்குறளை மக்களுக்கெல்லாம் எடுத்து ஓதுங்கள். மனிதத் தன்மையில் அனைவருக்கும் பற்றுதல் ஏற்படப் பாடுபடுங்கள். எதிர்காலமேனும் இன்ப வாழ்வாக, அன்பு வாழ்வாக இருக்க அனைவரும் பாடுபடுங்கள்” என்றும் குறிப்பிட்டார்.

சரியாக 1.15 மணிக்கு தலைமையுரை முடியவும் மாநாடு நண்பகல் உணவுக்காக கலைந்து மறுபடி 3.30 மணிக்கு கூடியது.

பிற்பகல் நிகழ்ச்சி

தலைவர் வர சற்று காலதாமதம் ஆனதால் தோழர் எஸ். முத்தையா முதலியார் அவர்களை தற்காலிக தலைவராகக் கொண்டு மாநாடு மறுபடியும் 3.30 மணிக்கு இனிது துவக்கமாகியது.

திருக்குறள் முனுசாமி சுவைமிக்கப் பேச்சு!

தலைவரின் முன்னுரைக்கு பிறகு தோழர் திருக்குறள் முனுசாமி அவர்கள் திருக்குறள் நன்கு படித்து தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்வது எப்படி என்று நகைச்சுவைத் ததும்ப அரிய சொற்பொழிவாற்றினார்கள். அச்சொற்பொழிவில் திருவள்ளுவர் சொற்களை மிகவும் வரம்பு காட்டியும் கையாண்டிருக்கிறார் என்றும், எனவே ஒவ்வொரு குறளையும் நன்கு படித்து மனப்பாடம் செய்து அவற்றின் பொருளை உரையாசிரியர் மூலம் தெரிந்துகொள்ள முயற்சிக்காமல், தன் அறிவு கொண்டே சிந்தித்துப் பார்த்துத் தெளிவுபெற முயற்சிக்க வேண்டுமென்றும், குறளில் கையாளப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் விரிவான அர்த்தம் குறளிலேயே ஏதாயினும் ஒரு இடத்தில் கொடுக்கப்பட்டே இருக்கிறதென்றும் பல உதாரணங்களோடு விளக்கிக் கூறினார்.

தலைவருள் தலைவர்

சுமார் 4.15 மணிக்கு திரு. தி. பொ. மீனாட்சி சுந்தரம் அவர்கள் வந்து தலைவராகப் பதவியை ஏற்றுக் கொண்டதும், பெரும் புலவர் திரு. டி. எஸ். கந்தசாமி முதலியார் அவர்கள் அறப்பாலில் கூறப்பட்டுள்ள பாக்களில் பலவற்றை ஓதி, வள்ளுவர் பெருமை தெற்றென விளங்கும்படி அவற்றில் புதைந்து கிடக்கும் சொல் நயத்தையும், பொருட் செறிவையும் எடுத்துக்கூறி வள்ளுவர் கூறியுள்ள சிறப்பான பண்புகளைக் கடைபிடித்து நடந்து வருவதன் மூலமே எவனும் முன்னேற்றம் அடைதல் கூடும் என்பதை நன்கு விளக்கிக் காட்டியும், தலைவருள் தலைவனும் புலவருள் புலவனும் ஆன வள்ளுவர் தமிழ்க்கலையுள்ள ஓர் ஒப்பற்ற கலையாக திருக்குறளை இயற்றிக் கொடுத்துள்ளமையை வாழ்த்திப் பாராட்டிகூறி, அன்னாரின் திருக்குறளை யவரும் மாசறக் கற்றல் வேண்டும். அதன்படி நடத்தலும் வேண்டும் என்று கூறி திருவுருவப் படத்தைத் திறந்து வைத்தார்கள்.

பரிமேலழகர் உரை நிரந்தரமன்று

பிறகு, தலைவர் திரு. தி. பொ. மீனாட்சிசுந்தரனார் அவர்கள் முடிவுரையாக பரிமேலழகர் உரை எந்நாளைக்கும் இருந்தே தீரவேண்டும் என்கிற கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லையென்றும், அவர் அவர் காலத்திய மக்களுக்கேற்ப குறளுக்கு பொருள் தந்து அதைப் பயிலும்படி செய்தார் என்றும், இன்றைய மக்களின் அறிவு வளர்ச்சிக்கேற்பவும் அவ்வுரையை திருத்தம் செய்து வெளியிடவோ அல்லது புது உரையையே எழுதித் தரவோ யாரும் முயற்சிக்கலாமென்றும், இக்காலத்திய மக்கள் குறளுக்கு மெய்யுரை காணத் தகுதியுடையவர்கள் என்றும் கூறி, குறளைக் குறித்து சொற்பொழிவாற்றிய அறிஞர்களையும் பாராட்டினார்.

பிறகு, பெரியார் அவர்கள் அறிவுரை ஆற்றிய பெரும்புலவர் திரு. டி. எஸ். கந்தசாமிப் புலவர் அவர்களுக்கும், மாநாட்டின் தலைவராயிருந்து சிறப்பாக நடத்திக் கொடுத்த திரு. தி. பொ. மீனாட்சி சுந்தரனார் அவர்களுக்கும் தம் மனமார்ந்த நன்றியறிதலையும் பாராட்டுதலையும் தெரிவித்துக்கொண்டார்.

சங்க கால நாகரிகம்

வேறு அலுவல் நிமித்தம் தலைவர் அவர்கள் விடை பெற்றுச் சென்றதும் திரு. எஸ். முத்தையா முதலியார் அவர்கள் தலைமையில் மாநாடு தொடர்ந்து நடைபெற்றது. பேராசிரியர் திரு. மா. இராசமாணிக்கம் அவர்கள் எந்த ஒரு நூலில் கூறப்பட்டுள்ள கருத்துக்களையும் தெளிவாக அறிந்து கொள்ள அந்நூலாசிரியரின் காலத்தை அறிந்து கொள்ள வேண்டுவது அவசியம் என்றும், அவர் காலத்தில் மக்களின் பழக்க வழக்கங்களை நன்று அறிந்துகொள்வதன் மூலமே அந்நூலாசிரியரின் உள்ளக் கிடக்கையையே ஒழுங்குற அறிந்துகொள்ளல் கூடுமென்றும் உதாரணங்களோடு விளக்கிக் கூறி, சங்க இலக்கியங்களை நன்கு கற்றுள்ள பாரதியார் அவர்கள் குறளுக்கு விரிவுரை ஆற்றத் தக்கவர் என்றும் எடுத்துக்காட்டினார். அவர் மேலும் பேசுகையில், சங்க இலக்கியங்களை நன்கு பயின்றதன் பயனாக புலவர்களுக்குள்ளே இன்று பெருவிழிப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறதென்றும், சங்க கால நாகரிகம் மறுபடியும் தமிழ்நாட்டில் தோன்றி நிலவ வேண்டுமென்றே எல்லோரும் விரும்புகிறார்கள் என்றும், புலவர்களின் இவ்வுள்ளச் சடக்கையே தமிழ்ப் பொதுமக்களின் உள்ளக் கிடக்கையாகவும் மாறுமானால் தமிழன் தன்னாட்சி பெற்றுத் திகழ்வதும், தமிழ்நாடு தனி நாடாகித் திகழ்வதும் விரைவில் கைகூடுமென்றும் தெரிவித்தார்.

வள்ளுவரும் பெரியாரும்

பிறகு, விருதுநகர் செந்தில்குமாரர் நாடார் கல்லூரி தமிழ்ப் பேராசிரியர் திரு. இலக்குவனார் அவர்கள் ‘இதனை இதனால் இவன் முடிக்குமென்று அதனை அதனால் அவன் கண் விடல்’ என்ற குறள் மொழிப்படி திருக்குறளை அனைத்துலகுக்கும் எடுத்தோதி, அதற்கு சிறப்பை உண்டாக்கித் தர இப்பெரியார் ஒருவராலேயே முடியும் என்பதை உணர்ந்தே இயற்கையானது திருக்குறளை பெரியார் அவர்களிடம் ஒப்படைத்திருக்கிறதென்றும், இயற்கைகூட வள்ளுவர் கட்டளைப்படியே நடக்கிறதென்பது வள்ளுவர்க்கு பெருமை தருவதாகும் என்றும் எடுத்துக்கூறி, ஒன்றிரு புலவர்கள் தமிழனுக்கு தகுதியான நூல்கள் கம்பராமாயணமும், திருக்குறளும் என்று கூறி வருவது ஏற்புடைத்தல்ல என்றும், கம்பனையும், வள்ளுவனையும் ஒப்பிடுவது பாம்பையும் பசுவையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதாகும் என்றும் உதாரணங்களோடு விளக்கிக்கட்டினார். மேலும் பேசுகையில், அவர் “உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்” என்றும், “உழவர்க்கு எஞ்ஞான்றும் ஒப்பார் இல்” என்றும் உழைப்பாளிகளைப் போற்றியிருக்கின்றமை மார்க்ஸிஸத்தையே குறிப்பதாகும் என்றும், மார்க்ஸிய கொள்கைகளை விளக்க ஒரு லெனின் தோன்றியது போல் வள்ளுவருடைய கருத்துக்களுக்கு விரிவுரை வழங்க நமது பெரியார் அவர்கள் தோன்றியுள்ளார். எனினும் அரசியல் நெறியை எடுத்துக் கூறும்போதுகூட வள்ளுவர் அறம் வழுவாது உயர் நெறிகளை எடுத்தோதியிருக்கிறார் என்றும், இன்றைய சர்க்கார் உண்மையிலேயே மதச்சார்பு அற்ற சர்க்காராக நிலவ வேண்டுமானால் திருக்குறளை அதற்கு ஏற்ற வழிகாட்டி என்று கூறி பழந்தமிழனான வள்ளுவர், புரட்சித் தமிழ் மகனான வள்ளுவன், சீர்திருத்தக்காரனான வள்ளுவன் எழுதிய குறளை யாவரும் படித்து அதன்படி நடந்து இன்ப வாழ்வு வாழ்தல் வேண்டுமென்று கூறினார்.

ஒழுக்கத்தின் உயர்வு

பிறகு தலைவர் திரு. எஸ். முத்தையா முதலியார் அவர்கள், அந்தணர் என்பதும், பார்ப்பனர் என்பதும் வெவ்வேறு வார்த்தைகள் என்பது எடுத்துக்காட்டப்பட்ட உண்மையே என்றும், அந்தணர் பேட்டையும் பார்ப்பான் சேரியும் அடுத்தடுத்து இருப்பதே இதற்கு போதுமான சான்றாகும் என்று கூறி, திருக்குறள் வழிப்படி யாவரும் நடந்து வருவோமானால் நம்மை யாரும் குறை கூறமாட்டார்கள் என்றும், கடவுள் உண்டா இல்லையா என்பது பற்றி நாம் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றும், நாம் ஒழுங்காக நடந்துகொண்டால் அதுவே போதுமான தென்றும் எடுத்துக்கூறினார்.

அஷ்டாவதானம்

பிறகு திரு. சுப்ரமன்யம் அவர்களின் அஷ்டாவதானம் வெகுவிமரிசையாக நடைபெற்றது. பல கேள்விகள் கேட்டு அவர் சரியாக விடை கூற மக்கள் யாவரும் அவரது நினைவு சக்தியைப் புகழ்ந்து பாராட்டினர். அவர் வெறும் தானக்காரர் மட்டுமல்ல என்பதை பல குறள்களுக்கு அறிவுசால் விரிவுரை கூறுமுகத்தான் நிரூபித்துக் காட்டி, மக்களின் போற்றுதலுக்கு ஒருக்கே உரியவராவார். அன்னாரது அஷ்டாவதாரம் சுமார் இரவு 8.15 மணி முடிவுறவும், நன்றியறிதல் கூறப்பட்டு மாநாடு மறுநாளைக்கு ஒத்திவைக்கப்பட்டு இனிது கலைந்தது.

 ‘விடுதலை’ - 16.01.1949

ஸ்தல ஸ்தாபனங்கள் என்பன அந்தந்த ஸ்தல மக்களைச் சுயஆட்சிக்குத் தகுதியுடையவர்களாகப் பழக்குவதற்காகவே முன்பு ஆரம்பிக்கப்பட்டது. இந்த நோக்கத்திற்கு மாறாக, நாளடைவில் நகரமன்றங்களுக்கும், நாட்டாண்மைக் கழகங்களுக்கும் உள்ள அதிகாரங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைக்கப்பட்டு, இன்று சுயாட்சி என்பது சொல்லளவில்தான் என்று சொல்லப்பட வேண்டிய நிலையில் வந்துவிட்டது.

இந்தியா வெள்ளையரின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்த போது, ஒவ்வொரு நகரத்திலும், ஜில்லாவிலும் அந்தந்த மக்களுக்குச் சுய ஆட்சிக்கான ஒரு சந்தர்ப்பம் கொடுக்கப்பட்ட தென்றால், இன்று இந்தியாவுக்கே சுயஆட்சி கொடுக்கப்பட்டு, நாடு முழுவதுமே சுயராஜ்ய ஆட்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒவ்வொரு நகரத்திற்கும் ஒவ்வொரு ஜில்லாவுக்கும் சுயஆட்சி என்று கூறி, அதற்கான தனி ஸ்தாபனங்களை நீடித்து வைத்துக் கொண்டிருப்பது என்ன அர்த்தம்? நகர மன்றங்களையும் நாட்டாண்மைக் கழகங்களையும் (ஜில்லா போர்டுகளையும்) ஏன் சர்க்காரே ஏற்று நடத்தக் கூடாது? மேலும் இந்த ஸ்தல ஸ்தாபனங்கள் மக்களுக்குள் கட்சிகளை உண்டுபண்ணுவதற்கும், மனஸ்தாபங்களைப் பெருக்குவதற்குமே காரணமாக இருந்து வருகின்றன என்பதை யார்தான் மறுக்க முடியும்?

இப்போது நடைபெற்றுவரும் ஸ்தல சுய ஆட்சியை சுயஆட்சி என்று எப்படிச் சொல்லமுடியும்? இது சுயஆட்சி அல்ல, வரி ஆட்சிதானே இப்போது நடந்து வருகிறது. சுயஆட்சி என்றால் அந்த ஆட்சி மக்களிடமிருந்து வரி வசூல் செய்யலாமா? வரி வசூல் இல்லாமலே நகர மன்றங்கள் நடக்க வழியிருக்கிறதென்றால் அந்த வழியை நகர மன்றங்கள் ஏன் பின்பற்றக்கூடாது? ஒவ்வொரு நகரத்திலும் உள்ள சினிமாக் கொட்டகைகள், காபி ஓட்டல்கள், கடைகள், பஸ் சர்வீஸ்கள் முதலிய தொழில்களையெல்லாம் நகரமன்றத்தினரே ஏற்று நடத்தினால், இன்று தனி மனிதன் அடைந்துவரும் வருமானம் நகர மன்றத்தினருக்குக் கிடைத்து விடுமே. அந்த வருமானத்தைக் கொண்டு எவ்வளவோ சிறப்பாக நகர மன்றங்களை நடத்த முடியுமே.

நிற்க, இந்தமுறையைத்தான் எப்படி ஒரு பிரமாதம் என்று கூறிவிடமுடியும்? இப்போது சில தொழில்களுக்குக் கூட்டுறவுச் சங்கங்கள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அந்தச் சங்கங்களை இன்னும் விஸ்தரித்து, நகரத்திலுள்ள எல்லாத் தொழில்களையும் கூட்டுறவுச் சங்கங்களே மேற்கொள்ள என்று சட்டம் செய்வதோ அதை அமலாக்குவதோ எப்படிப் பிரமாதமாகி விடும்?

(24.05.1949 அன்று மாலை திருவரங்கம் நகரமன்றத்தின் சார்பில் திராவிடத் தந்தை பெரியாரவர்களுக்கு ஒரு வரவேற்பு வைபவம் பெருஞ்சிறப்புடன் நடைபெற்றது. நகர மன்றத் துணைத் தலைவர் தோழர் என். ராஜகோபாலன் நகரமன்றத்தின் சார்பில் ஒரு வரவேற்பிதழ் படித்துக் கொடுத்தார். அந்நிகழ்ச்சியில் தந்தை பெரியார் அவர்கள் ஆற்றிய உரை).

குடிஅரசு - சொற்பொழிவு - 28.05.1949

குறள் என்பது மற்ற நூல்களைப் போலவே அதாவது ஆரிய மத இதிகாச நூல்களைப் போலவே, எல்லாத் தமிழ்(இந்து) மக்களாலும் இதுவரையில் மதிக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றது. ஆரிய நூல்களைப் போன்றே குறளுக்கும், ஆரிய மத இதிகாசக் கற்பனைகள் - ஆரியத் தத்துவங்கள் முதலியனவற்றை, ஆதாரமாக - மேற்கோளாகக் கொண்டு பல உரைகளைச் செய்து, மக்களிடையேயும் அத்தன்மையிலேயே அது பரப்பப்பட்டு வந்திருக்கின்றது.

சைவர் வைணவரின் குறள் பிரசாரம்!

பெரிய பெரிய சைவ அன்பர்கள், வைணவ அன்பர்கள் எனப்படுவோர் முதல், பார்ப்பனப் பண்டிதர்கள் சங்கராச்சாரிகள் உள்பட எல்லோரும் குறளைப் பற்றியும் சிறிது சிறிது பிரசாரம் செய்கின்றனர். என்றாலும், அவர்கள் அத்தனை பேரும் குறளுக்கு நேர் விரோத மாக நடப்பவர்களாகவே இருக்கின்றனர். சங்கராச்சாரியார் கூட, குறளுக்கு உரை எழுதுகிறார்; இலவசமாய் வழங்கப் போகிறார் என்றால், இவர்கள் யாவரும் அவர்களுடைய கோட்பாடுகளுக்கு ஏற்ற முறையிலும், உயர்ந்த ஜாதிக்காரர்கள் என்பவர்கள் அவர்களுடைய ஆதிக்கத்துக்கு ஏற்ற முறையிலும், உரைகள் - அர்த்தங்கள் புகுத்துவதற்குமேயல்லாமல், குறளின் உண்மையான தத்துவத்தை அதாவது வள்ளுவரின் உள்ளத்தை மக்கள் அறிந்து, அதன் வழி நடந்து, நன் மக்களாய் வாழ்வதற்காக அல்ல. ஆரிய மத, சைவ - வைணவ மதக்காரர்களும், சைவ வைணவக் கடவுள்களையும், புராண இதிகாசங்களையும் ஏற்றுக் கொண்டு ஒழுகுபவர்கள்கூட குறைகளைப் படிக்கின்றார்கள், பிரசாரம் செய்கின்றார்கள் என்றால், அது அதிசயமேயாகும்.

வியப்பும் திகைப்பும் ஏற்படத்தான் செய்யும்!

எனக்குக் குறளில் ருசியை உண்டாக்கியவர், நண்பர் காலஞ்சென்ற பா. வே. மாணிக்க நாயக்கரவர்கள்தான். அவர் என்னிடம் நகைச்சுவையாகப் பேசுவதற்கும்கூட குறளையே கையாளுவார். பார்ப்பனர்களை - ஆரியத்தைக் கிண்டல் செய்வதற்கும், அச்சமயங்களில், நானும் குறளைச் சிறிது உணர ஆரம்பித்தேன். அதுமட்டுமல்ல, அந்த நாளிலிருந்தே, நான் மற்ற ஆரியப் புராண இதிகாசங்களில் - சைவ வைணவங்களில் உள்ள குற்றங் குறைகளை எடுத்துக் கூறி வருவது போல, குறளிலும் பல குற்றங்களைக் கூறி வந்துள்ளேன். நண்பர் மாணிக்க நாயக்கர் அவர்களிடமும், நான் அடிக்கடி குறை கூறி தர்கிப்பதுண்டு. காரணம் அப்போது நான், குறளுக்கு ஆரியரும், ஆரிய உணர்ச்சியுள்ள மத வாதிகளும் செய்த உரைகளை, மெய்யென்று எண்ணியதே யாகும்.

ஆனால், இன்று சுயமரியாதைக்காரர்களாகிய திராவிடர் இயக்கத்தைச் சார்ந்தவர்களும், மற்ற திராவிட உணர்ச்சி உள்ள நண்பர்களும், சிறிதுகாலமாகக் குறளைப் பற்றி மக்களிடையே தீவிரப் பிரசாரம் செய்து வருவது குறித்து, சிலருக்கு ஆச்சரியமிருக்கக்கூடும். ஏனெனில், பொதுவாக இன்று நம் மதவாதிகளால் - சைவ வைணவர்களால் எது எது நீதி நூல், நெறி நூல், தெய்வ நூல், ஞான நூல் என்று கூறப்பட்டு வருகின்றனவோ, அவைகளை நாங்கள் பெரிதும் வெறுப்பவர்கள் என்பது மட்டுமல்லாமல் குறிப்பாக இராமாயணம், பாரதம் போன்ற இதிகாச புராணங்களை அடியோடு அழித்தொழித்தாலன்றி, மக்களுக்கு நல்வாழ்வும், நல்லொழுக்கமும், மான உணர்ச்சியும், பகுத்தறிவும் ஏற்படாது என்று கூறி, அதற்காகப் பாடுபட்டும் வருகிறவர்கள். அவ்வாறு பாடுபடக்கூடிய நானும், மற்றையக் கழகத் தோழர்களும் திருக்குறளை மட்டும் பெரிதும் ஆதரிக்க முன் வந்திருக்கிறோமென்றால், இதுவரை எங்கள் மீது, அதாவது “எல்லா நீதி நூல்களையும் ஒழிக்கும் நாஸ்திகர்கள்” என்று எங்களைக் கூறி வந்தவர்களுக்குச் சற்று வியப்பும், திகைப்பும் ஏற்பட்டுத்தான் தீரும்.

கொந்தளிப்புக்குப்பின் தெளிவு!

ஆரிய நூல்களையும், அவர்களால் கற்பிக்கப்பட்ட நீதி நூல்கள் எனப்படுபவகைகளையும் நம்மிடையே பரவாமல் ஒழிக்க வேண்டுமென்று நான் இதுவரை கூறிவந்தபோது, “இவன் என்ன? இந்த ராமசாமி பெரிய நாத்திகனாயிருக்கிறானே! எல்லாவற்றையும் ஒழித்து விட்டால் இதற்கு மாற்றுத்தான் என்ன? எதைத் தான் நாம் நீதி, நெறி நூலாக ஏற்பது?” என்று குறை கூறி வந்த சமயமெல்லாம், நான் வாய்ச் சாலக்காக, “நாறுகிறது, அதை எடுத்து எறி என்றால், அதற்குப் பதிலாக வேறு எதை வைப்பது என்று கேட்பது பயித்தியக்காரத் தனமல்லவா? முதலில் நாறுகிறதை எடுத்து அப்புறப்படுத்துங்கள், பிறகு பார்க்கலாம்” எனக் கூறி வந்தேன். ஆனால் இந்த விதமாக எத்தனை நாட்களுக்கு நாம் சொல்லி வர முடியும்? அதுமட்டுமல்ல, நமது பிரசாரத்தால் பார்ப்பனர்களின் பித்தலாட்டங்கள் வெளியாக வெளியாக, மக்கள் அவர்களின் அமைப்பு முறையில் வைத்திருந்த நம்பிக்கையை இழந்து விட்டனர். நமது எதிரிகள் நம்மைப்பற்றி இதற்குமுன் கூறி வந்த தவறாக பொய்யுரைகளையும், இன்றைய மக்கள் அப்படியே நம்புவதுமில்லை. ஏனோ ஓரளவுக்காவது எதையும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும். என்கிற நிலைக்கு, நமது பிரசாரம் மக்களைப் பண்படுத்திவிட்டது.

இவ்வாறு பார்ப்பனியப் பித்தலாட்டத்திலிருந்தும், மூட நம்பிக்கையிலிருந்தும் விடுபட்டு, அப்பார்ப்பனர்களால் கற்பிக்கப்பட்டு வந்த வேத, இதிகாச, புராண , நீதி நூல்களிலுள்ள மடமைகளையும், சூழ்ச்சிகளையும் தெரிந்து, அவற்றையும் ஓரளவுக்கு உதறித் தள்ளியபிறகு, நம் மக்களுக்கு, வேறு ஒரு நல்ல நெறி, வாழ்க்கையின் வளப்பத்துக்கு மிக மிக அவசியமாகிவிட்டது இன்று.

பல்லாயிரக்கணக்கான கோயில்களும், கடவுள்களும், அதற்கான கட்டுக் கதைகளும், வைதீகக் கோலங்களும் மக்களின் நல் வாழ்வுக்கு ஒரு சிறிதாவது பயன்பட்டு வந்துள்ளதா? என்று சிந்திக்கும்நிலை, பழுத்த ஆஸ்தீகர்கள் என்பவர்களுக்கும்கூட ஏற்பட்டுவிட்ட காலம் இது.

எனவே, அவ்வாறு சிந்தித்து சிந்தித்துப் பின்னர் ஒரு முடிவுக்கு வரும்போது, மக்கள் ஒரு நல்ல நெறியை - நீதி நூலை எதிர்பார்ப்பது இயற்கையேயல்லவா?

இன்று குறளைத்தவிர வேறு இல்லவே இல்லை. ஆனால்....?

இந்த இயற்கையை ஒட்டியே, அந்த இடத்திற்கு குறளை வைக்குமாறு இப்போது நான் கூறுகின்றேன். எல்லாத் துறைகளைப் பற்றியும் நல்வழிகாட்டக்கூடிய - அறிவு வழியைக் காட்டக்கூடிய நீதி நூல் நம் மக்களுக்கு இன்று குறள் ஒன்றைத் தவிர வேறில்லை. இதற்கு மேம்பட்ட ஒரு நீதிநூலை இன்று காண்பது அரிது.

நான் இவ்வாறு கூறும்போது, இங்கு ஒரு விளக்கத்தையும் எடுத்துக்காட்ட விரும்புகிறேன். குறளின் உயர்வைப்பற்றி - அதன் வழிகாட்டித் தன்மையைப்பற்றி நான் வற்புறுத்தும்போது, ஒரு சுயமரியாதைக்காரன், பகுத்தறிவுவாதி, திராவிட இயக்கத் தலைவன் என்கிற முறையில்தான் வற்புறுத்துகிறேனே அல்லாமல் வேறில்லை.

நானோ, என்னுடைய எல்லாக் கொள்கைகளுக்கும், திட்டங்களுக்கும், அவற்றிற்கான நெறிகளுக்கும் குறளையே ஆதாரமாக - அடிப்படையாகக் கொள்பவன் அல்ல. ஆனால் எனக்கு குறள் ஒரு மேற்கோளாக (அத்தாரிட்டியாக) விளங்குகிறது. மேலும் எங்களுடைய கொள்கை, கருத்து ஆகியவைகளுக்குக் குறளில் ஆதரவு இருக்கிறது.

உதாரணமாக கூறவேண்டுமானால், நான் சில சமயங்களில் சர்தார் பட்டேல், கனம் நேரு ஆகியோர் சொற்களை ஆதாரமாகக் கொள்வதை எடுத்துக் கூறலாம்.

“நேற்றுப் பட்டேல் அவர்கள் பேசியுள்ள பேச்சு பத்திரிகைகளில் வெளிவந்திருப்பதை நேயர்கள் படித்திருப்பார்கள். நான் காங்கிரசின் தற்காலத் தவறான தன்மையைப் பற்றி என்ன கூறிவருகிறேனோ, அதையே அவரும் கூறியிருக்கிறார்.”

இவ்வாறு, நான் பொது மேடைகளில் பேசும்போது, சர்தார் கூறியதையும் மேற்கோளாக எடுத்துக் கையாள்வதுண்டு. ஆனால் நான் காங்கிரஸ் பற்றிக் கூறுவதை, அவர் எடுத்துக் காட்டாகக் கையாள முடியாதல்லவா அதுபோலவே எங்களது கருத்துக்கு - கொள்கைக்கு குறள் ஆதாரமாக விளங்குவதைக் காண்கிறோம். ஒரு பெரிய மளிகைக் கடையிருந்தால், “இந்த ஊரிலேயே இதுதான் பெரிய மளிகைக்கடை, இங்கு சென்றால் தேவையான எந்தப் பொருளையும் பெற்றுக் கொள்ளலாம். யார் யாருக்கு எது எது தேவையோ, அதெல்லாம் ஏராளமாய் அங்கே இருக்கிறது. உனக்கு வேண்டுமானால் நீ போய் வாங்கிக்கொள்” என்று மளிகைச் சாமான் தேவைப்பட்ட ஒருவனுக்குக் கூறுவதுபோல, மக்களின் நல்வாழ்வுக்கு வேண்டிய யாவும் ஏராளமாய் குறளில் இருக்கிறது என்கிற அளவில்தானே ஒழிய, அந்தக் கடையில் இருப்பதெல்லாம் வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்பதல்ல. அதுபோலவேதான், நான் குறளை நாடெங்கும் எடுத்துக் காட்ட முற்பட்டிருப்பதும், என்னைச் சார்ந்த கழகத் தோழர்கள் குறளைப்பற்றிப் பிரசாரம் செய்வதுமாகும்.

இதை ஏன் இந்த முறையில் விளக்க வேண்டியிருக்கிறதென்றால், எனது கொள்கைக்கு - கழகக் கொள்கைக்கு ஆதாரம் வைத்தோ அளந்து எழுத வேண்டியிருக்கிறது. ஏன் என்றால் குறளில் உள்ள சில கருத்துகள் வேறு பலரால் உரைகாணும்போது அவை எனக்கும், சுயமரியாதை - திராவிடர் இயக்கத்துக்கும் மாறாக, பின்பற்ற முடியாததாக இருந்தாலும் இருக்கலாம். உதாரணமாக, நானோ, மாமிச உணவு உட்கொள்ளுகிறேன்; குறளோ மாமிச உணவை ஒப்புக் கொள்வதில்லை என்கிறார்கள். ஆதலால் இவன் குறளின்படி நடப்பதில்லை என்று சில புலவர்கள் என்னைக் குறை கூறி, மக்களை எளிதில் ஏமாற்றி விட முடியும். எனவேதான், நான் இவ்விளக்கத்தைத் திராவிடர் இயக்கத் தலைவன் என்கிற முறையில் கூறவேண்டியிருக்கிறது.

இதைத் தவிர்த்துப் பொதுவாகக் கூற வேண்டுமானால், நம் மக்களின் நல்வாழ்வுக்குத் தேவையான உயர்ந்த நெறியையும் வழி வகுக்கக், குறளுக்கு மேலான ஒரு நீதி நூல் வேறுகிடையாது என்பதே எனது எண்ணமாகும். நாகரிகம் என்பவை எல்லாம் மனிதனிடம் மனிதன் நடந்து கொள்ள வேண்டியதையே அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும். அதற்கான நெறிகள் - வழிகள் குறளில் காணலாம், சுலபமாகக் கூறவேண்டுமென்றால், குறள் ஒரு பகுத்தறிவு நூல்! மற்றவை நம்பிக்கை நூல்! அதாவது சரியோ தவறோ நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டிய நூல்!

இலட்சியம் நிறைவேற, சிந்தனை வேண்டும்!

மக்களுக்கு வேண்டுவது என்ன? திராவிடர் கழகம் வேண்டுவதும் என்ன? மக்கள் எனப்படுவோர் யாவரும் மனிதத் தன்மையுடன் வாழவேண்டும், மக்கள் அனைவரும் சமமான ஜாதி - பிறவி என்று எண்ண வேண்டும், மானத்துடன் ஒருவர்க்கொருவர் அன்பு நெறியுடன் வாழவேண்டும், ஒருவர்க்கொருவர் நன்மை - உதவி செய்ய வேண்டும். இவையே திராவிடர் கழகத்தின் இலட்சியமாகும். இவற்றைப் பெறவேண்டுமானால் மக்கள் சிந்தனா சக்தியைப் பெறவேண்டும்.

இந்தச் சிந்தனாசக்தி, மிருகத்தைப் பொருத்தவரையிலும் அதற்கு வேண்டாதிருக்கலாம். ஆனால் பகுத்தறிவைப் பெற்றிருக்கும் மனிதன் - மற்றவர்களோடு கூடி வாழவேண்டிய ஜீவனாக இருக்கும் மனிதன், சிந்திக்கும் சக்திக்கு உட்பட்டே தீரவேண்டுமல்லவா? இவ்விதச் சிந்தனாசக்தியைத் தடுத்து, அதை அழித்துவிட வேண்டுமென்பதே ஆரியத்தின் அடிப்படையாகவும், ஒரு சிறு கூட்டத்தினரின் தொழிலாகவும், மதமாகவும் இருந்து வருகிறது. அவர்களின் இந்தத் தத்துவத்திற்கே மற்ற நீதி நூல்களும், சைவ - வைணவ நூல்களும் அவற்றிற்கு ஆதாரமான கடவுள்களும் பக்கத் துணையாய் இருந்து வருகின்றன. இப்பேர்ப்பட்ட நீதி நூல்களும், கடவுளுமே நம்மீது சுமத்தப்பட்டுவிட்டன. எனவே இவ்வித ஏமாற்றுதலை எதிர்த்தொழித்து உண்மையைக் காட்ட, ஒரு நெறி - வழி இன்றியமையாததாய் இருக்கிறது. அதற்காகவே நாம் திருக்குறளை நீதிநெறி நூலாகக் கொள்கிறோம்.

குறளை ஏன் ஆதாரம் காட்டுகிறோம்?

திராவிட இயக்கத்தினராகிய நாங்கள் பல கடவுள் - அவை பற்றிய பல மதம் - புராணம் ஆகியவற்றை எதிர்த்து வருகிறோம். அவைகளை எதிர்க்கும் போது அவற்றை வளர்த்து - அவற்றால் பயனடைந்து வரும் கூட்டத்தினரோ, பொது மக்கள் எங்களைத் தவறாகக் கருதிக் கொள்ளுமாறு தந்திரம் செய்கின்றனர். பின்னர் தெளிவு பெற்று, “இப்படி எதிர்க்க, உனக்கு ஏதாவது ஆதாரம் இருக்கிறதா?” என்று நம்மைக் கேட்கும் நிலையை மக்கள் அடைகின்றார்கள். இந்த நிலையில் தான், அந்த ஆதாரத்திற்கு நாங்கள் குறளையே எடுத்துக்காட்டுகிறோம்.

கடவுளையே காணவில்லையே!

ஏனெனில் குறளுக்குள் கடவுள், மதம், ஜாதி, மோட்சம், முன் ஜென்மம் என்பவை போன்ற சொற்கள் இல்லவே இல்லை. இவ்வாறு நான் கூறுவதைக் கேட்கச் சிலர் ஆச்சரியப்படக்கூடும். ஆனால் உறுதியாகக் கூறுகிறேன், குறள் என்கிற நூலில், கடவுள் என்ற சொல்லோ, கடவுள் என்ற ஒரு வஸ்துத் தன்மையோ அறவே இல்லை. கடவுளே இல்லையானால் மற்றவற்றை எப்படி அதில் காண முடியும்?

அது மட்டுமல்ல, தமிழனுக்குக் கடவுள் என்கிற ஒரு பொருள், இருப்பதான கருத்து முன்பு இருந்ததேயில்லை. அதாவது குறளுக்கு முந்திய தொல்காப்பியத்திலும் கடவுள் என்ற சொல்காணப்படவில்லை. கடவுள் என்பதைப் பழங்கால திராவிட மக்கள் கொண்டு இருந்தார்கள் என்றால், இந்த இரண்டு நூல்களிலும், அந்தந்த ஆசிரியர்கள் அதைப்பற்றி நன்றாய் விளக்கியிருக்கமாட்டார்களா? அதைப்பற்றி நாம் எப்படி நடந்து கொள்வது என்பதைக் குறித்திருக்கமாட்டார்களா? ஆனால் புலவர்கள் இதைச் சுலபமாக ஒப்புக் கொள்வதில்லை.

மதமும், ஜாதியும், இல்லையே தமிழில்!

அது மட்டுமா? தமிழனுக்கு மதம் என்பது ஒன்று இருந்ததாகவும் ஆதாரம் கிடையாது. இன்று மதம் என்பது பெருவழக்காய் ஒரே ஒரு கருத்தில்தான் அதாவது கடவுளையடையும் மார்க்கம் என்கிற அர்த்தத்தில்தான் பயன்படுகிறது. இந்த ‘மதம்‘ என்கிற சொல் தமிழ்ச் சொல்லா? தமிழில் ‘மதம்‘ என்பதே இல்லையே! மதத்திற்குப் பதிலாக அந்த அர்த்தத்தைக் கொடுக்கக்கூடிய வேறு சொல் ஏதாவது இருக்கிறதா என்று பார்த்தால், சமயத்துக்குத் தக்கபடி மற்றொரு சமஸ்கிருதச் சொல்லையோ, அதனுடைய சிதைவையோதானே பார்க்கமுடியும்? மனிதன் மற்றொரு மனிதனிடத்தில் நடந்து கொள்ள வேண்டிய பண்புகளைத்தான் நமது முன்னோர்கள் நெறி - ஒழுக்கம் - நீதி கோட்பாடு என்கின்ற தலைப்பில் கூறியிருக்கின்றார்களேயல்லாமல், மதம் என்ற சொல்லுக்கும், தமிழனுக்கும் - தமிழுக்கும் ஒரு சிறிதும் சம்பந்தம் கிடையாது. இதைப்போலவே, தமிழனுக்கு ஜாதியும் இருந்ததில்லை. அப்படி இருந்திருந்தால், நிச்சயமாகச் சொல்லுகிறேன், குறளிலும் கடவுள் - மதம் - ஜாதி முதலியவை இடம் பெற்றிருக்கவேண்டும். அல்லது தமிழில் அதற்கு சொல் இருக்கவேண்டும்.

இவ்வாறு நான் கூறுவது முடிவு கட்டுவது தவறாக இருந்தாலும் இருக்கலாம். அந்தத் தவறை யாரேனும் எடுத்துக்காட்ட முன் வருவார்களானால் திருத்திக் கொள்ளத் தயங்க மாட்டேன். ஆனால், தமிழனுக்கு ‘மதம்’ என்பதோ ‘ஜாதி’ என்பதோ ஒன்று இருந்ததாக எடுத்துக்காட்ட, இன்றுவரை எவராலும், எவ்வித ஆதாரத்தையும் காட்ட முடியவில்லையே.

கடவுள் வாழ்த்து என்று, குறளில் உள்ள ஒரு பிரிவுக்குத் தலைப்புக் கொடுக்கப்பட்டிருக் கிறதே என்றால், வள்ளுவர் தமது குறளில் எங்கேயாவது கடவுள் என்று குறிப்பிட்டிருக் கிறாரா? ஆனால் சில நற்பண்பு கொண்ட மகனை ‘வழிபடுக’ என்று கூறியிருக்கிறார். வழிபடு என்றால் பின்பற்றிநட என்பதுதானே? இவ்வித நற்பண்பை மக்கள் சமுதாயத்திலிருந்து அடியோடு ஒழிக்கும் வகையில், இன்றையக் கடவுள் - மதம் என்பன இருந்து வருவதா லேயே திராவிட இயக்கத்தவர்களாகிய நாங்கள், கற்பனைக் கடவுள் ஒழிய வேண்டும் - மதம் ஒழிய வேண்டும் - ஜாதி ஒழிய வேண்டுமென்றுகூறி, அதற்கானவற்றை எங்களால் இயன்ற அளவு பிரசாரம் செய்து வருகிறோம்.

மோட்சம் என்பது முன்பு இல்லையே!

நிற்க, வள்ளுவர் தமது குறளிலே அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூன்று பிரிவுகளிலேயே மக்களின் நல்வாழ்க்கையையும், அதற்கான ஒழுக்கத்தையும் வரையறுத்திருக்கிறார். நாலாவதான ஒரு பிரிவு, வீடு அதுதான் மோட்சம் என்று கூறுகிறார்களே, அதை அவர் குறிப்பிடவேயில்லை. ‘மோட்சம்’ என்கிற கருத்தைத் தரக்கூடிய ஒரு சொல்லே, தமிழில் கிடையாது. அப்படியிருக்க அதை அவர் எப்படிக் குறிப்பிட முடியும்? வீடு என்கிற சொல்தான் மோட்சத்தைக் குறிக்கிறதென்றால், தமிழ் மக்கள் வீடு இல்லாமலா இருக்கின்றார்கள்? ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு வீடு உண்டு! (ஆரியக் கூட்டுறவால் பாழ்பட்ட சமுதாய அமைப்பில், ஒரு சிலர் வீடிழந்து அனாதைகளாயிருப்பது என்பது வேறு சங்கதி) பிற்காலத்தில் ஆரிய மதப்பித்துப் பிடித்தவர்களால், மோட்சம் என்பதற்கு வீடு என்பது, தேடிக் கண்டெடுத்துப் புகுத்தப்பட்டிருக்கிறதேயல்லாமல் வேறு ஏதாவது பொருத்தம் இருக்கிறதா? ஆகவே தமிழனுக்கு மோட்சம் என்கிற ஒன்று, அன்று இருந்ததில்லை என்பது நன்றாய் விளங்கவில்லையா?

வள்ளுவரின் மூன்று பிரிவு வேறு! வடவரின் நான்கு பிரிவு வேறு! மற்றொன்றும் நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும். “தர்மார்த்த காமம்” என்பதைத்தான் வள்ளுவர் அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற தத்துவமாக மாற்றிச் சொல்லியிருக்கின்றார் என்று சிலர் வியாக்கியானம் செய்யத் தலைபட்டிருக்கிறார்கள். அறம், பொருள், இன்பம் என்பன வேறு. தர்ம - அர்த்த - காம - மோட்சம் என்பன வேறு. உதாரணமாகக் காமம் என்பதை இன்பம் என்று எவனாவது கூறுவானேயானால், அக்கூற்றை அறிவுலகம் ஏற்க முடியுமா என்று கேட்கிறேன். காமத்தின் தன்மை என்ன? இன்பத்தின் நிலை என்ன? காமம், கெட்ட குணங்களில் ஒன்று. ஆசை அல்லது ஒரு நோய்(பலவீனம்). காமம் என்பது கண்டவுடன் காட்சி விவகாரத்தால் தோன்றுவது. காமம் என்பதானால், கண்ட இடமெல்லாம் கண்டவாறு, மனத்தின் கண்ணே காட்சியளித்து, வெறியையுண்டாக்கி, நேர்மையை அழிக்கத்தக்கது ஆதலால் அதிலிருந்து விடுபட வேண்டும். அதனால் பெரிதும் கேடுதான் - அழிவுதான் பயனாக இருக்க முடியும். ஆனால் இன்பமும், அன்பும் அப்படியல்ல. அவை என்றும் நீடித்திருப்பது - இருக்க வேண்டியது. காமத்துக்கும் இன்பத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ளது போன்றதேயாகும். எனவே வள்ளுவர் வகுத்த இன்பத்துக்கு கேவலம் காமத்தை ஒப்பாகச் சொல்வது, ஒட்ட முயற்சிப்பது அறிவுக்கோ, அனுபவத்துக்கோ ஏற்றதல்ல என்றே கூறுவேன். அன்பைப்பற்றி வள்ளுவர் தனிப்படக் கூறியிருக்கிறார்.

இவ்வாறாகவுள்ள திருக்குறளைச் சிலர் தங்களது சொந்த நலனுக்கும் ஆதிக்கத்துக்கும் ஏற்றவாறு, குறுகிய மனப்பான்மையில் வியாக்கியானம் செய்தும் உரை எழுதியும் வருகின்றனர். இந்தப் பித்தலாட்டங்களையெல்லாம் ஒழிக்கவேண்டிய பொறுப்பு, தமிழ்ப் பேரறிஞர்கள், காவலர்கள், பேராசிரியர்களுடையதல்லவா?

இன்பம் என்பதைக் காமமென்பதனோடு ஒப்பிட்டுக் கூறுவதை நாம் எப்படி ஒப்புக்கொள்ள முடியாதோ, எப்படி அறிவுக்கு ஏற்றுக் கொள்ளத் தகாததாயிருக்கின்றதோ அதேபோன்று, வீடு - மோட்சம் என்பதையும் தமிழர்கள் ஒப்புக்கொள்ள முடியாததாகும். வள்ளுவர் வகுத்திருக்கும் அறம், பொருள், இன்பம் என்கிற மூன்றின் மூலமாக, மனித சமுதாயத்தின் நல் வாழ்வுக்கு அவர் வழி வகுத்துவிட்டார். அறம் என்பது மனிதனிடம் மனிதன் நடந்து கொள்ள வேண்டிய மனிதனின் ஒழுங்குமுறை - கடமை. பொருள் என்பது மனித வாழ்க்கைச் சாதனம். இன்பம் என்பது மனிதன் அனுபவிக்கும் நற்பேறு. இந்த அடிப்படையில் இந்த மூன்று பிரிவைத் தவிர, நாலாவது பிரிவு என்று சொல்லப்படுகிற மோட்சத்தைப் பற்றியோ, மறு பிறவி, முன் ஜென்மம், காமம் என்பவைகளையோ குறளில் காணவேமுடியாது.

கடவுள் எப்பொழுது உருவம் பெற்றதோ, அப்பொழுதே கேடும் உருவானது!

கடவுள் என்பது, வஸ்து ரூபமாக அதாவது ஒரு பண்டமாக வந்த பின்னர்தான், அதன் தன்மை இன்றுள்ள மோசமான நிலைக்குச் சென்றுவிட்டது. அதாவது கடவுளும் மனிதனைப் போல் கூடா ஒழுக்கங்களுடன் காட்சியளிக்க வேண்டியதாயிற்று. சாணி உருண்டையும், குழவிக் கல்லும், குரங்கும், கழுகும், தேளும், பாம்பும், அரச மரமும், மனிதரில் சில இழி மக்களும் கடவுள்களாகக் கற்பிக்கப்பட்டதால், எந்த உயர்ந்த தத்துவங்களும் நீதி நெறிகளும், ஒழுக்கமும் கடவுள் தன்மையாகக் கொண்டுவரப்பட்டனவோ, அவைகள் எல்லாம் பாழ்படுத்தப்பட்டுவிட்டன.

எங்களைப் போன்றவர்கள், கடவுள் என்பது, இவ்வித உருவங்களும் வழிபாடுகளுந்தானா என்று கேட்டால், “அவைகள் எல்லாம் முட்டாள் ஜனங்களுக்காக” என்று வெகுசுலபமாகப் பதில் கூறுகின்றனர். இவ்வாறு கூறும் பதில் அர்த்தமுடையதென்றால், கடவுளுக்கு உருவம் ஏற்படுத்தப்பட்ட பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும், ஏன் மக்கள் இன்னும் முட்டாள்களாகவே இருக்கின்றனர்? ஒழுக்கமற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்? மற்ற விஷயங்களில் எல்லாம் முன்னேறிவரும் மனிதன் கடவுள் தன்மையில்மட்டும், அதை உருவமாகக் காட்டிய பிறகும்கூட முட்டாளகவேயிருந்து வரவேண்டுமா? கடவுள் வழிபாட்டின் பேரால், இன்னும் காட்டுமிராண்டித்தனத்தை வளர்த்துத்தான் வர வேண்டுமா?

எனவே, மக்கள் இயற்கையில், பிறவியில் முட்டாள்களாயில்லை. ஆரியக் கடவுள் தன்மையில் முட்டாள்தனத்தைப் புகுத்தப்பட்ட நாளிலிருந்துதான், மனித சமூகம் கீழ் நிலைக்குவர ஆரம்பித்துவிட்டது என்பது எனது உறுதியான எண்ணமாகும்.

இந்தக் கடவுள் தன்மை எதற்காக?

இன்றைய கடவுள் தன்மை யாருக்கு வேண்டும்? மிருகப் பிராயத்தில் உள்ளவர்கள்தான் இன்றைய நிலையில் பார்ப்பனர்களால் புகுத்தப்பட்டு, நடைமுறையில் இருந்து வருகிற கடவுள்களை வழிபடுவார்களேயன்றிச், சிறிதேனும் அறிவுடையவர்கள் இன்றுள்ள கடவுள் தன்மையை ஒப்புக்கொள்ள முடியுமா? அதிகமான அறிவுடைய மனிதனுக்குக் கடவுள் எதற்கு ஆக வேண்டும்? அறிவில்லாத ஜீவப் பிராணிகளைத்தான், கடவுள் அறிவு வழியில் நடத்திக் காப்பாற்ற வேண்டும்? அறிவுள்ள மனித ஜீவனைக் கடவுள் ஏன் நடத்த வேண்டும்? ஜெயிலைப் பாருங்கள்! கொலை செய்தவனும் மற்றும் பெருங் கொடுங்காரியம் செய்தவனும் கூட, கடவுளை வணங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறான். அதனால், அதோடு அவன் சீர்திருத்திவிடுகின்றானா? வெளியில் வந்தவுடன் “கடவுள் செயலால் வெளிவந்தேன்” என்று கருதியும், முன்னைவிட இரட்டிப்பு மடங்கல்லவா குற்றவாளியாகிவிடுகின்றான்? கடவுள் மன்னிப்புத்தானே, மனிதனை அயோக்கியனாக்குகிறது. காரணம் என்ன? கடவுள் என்ற உருவத்தை நம்பி வாழ்வதாலேயே, அதற்குப் பூசைக் காசு தந்து பரிகாரம் செய்து கொள்ள இயலுகிறது. கடவுள் என்பது உருவமல்ல, தனி வஸ்து அல்ல என்று கொண்டு, உயர்ந்த பண்புகளைக் கடவுளாகக் - கடவுள் தன்மையாகக் கொண்டு இருந்தால், இப்படி இருக்க முடியாது. கடவுளின் அருளுக்குப் பண்புகள் அவசியமில்லாமல், பூசை - பிரார்த்தனை - படைப்பு - காசுகளே அவசியமாக்கப்பட்டதால், அது மனித சமுதாயத்துக்குப் பயன்படாமல் போயிற்று, வள்ளுவர் வகுத்த குறளில் கடவுளுக்குப் பூசை செய், பிரார்த்தனை செய், அடிமையாயிரு! என்று எந்த இடத்திலும் குறிப்பிடவில்லை. ஆனால் இன்னின்ன பண்புகளுக்கு ஆளாகு, இன்னின்ன பண்புகளைப் பின்பற்று! என்றே அறிவூட்டியிருக்கிறார். அதை நாம் மறந்ததினாலேயே, நம் மனித சமுதாயத்திற்குப் பாதுகாப்பும், ஒழுக்கமுமில்லாமல் போய்விட்டது. இதுவரை தான் நாம் அவ்வாறு இருந்து வந்திருந்தாலும் பகுத்தறிவு வளர்ந்து வரும் இக்காலத்திலாவது, இந்தக் கடவுள் தன்மைகளைப் பற்றி ஒரு நல்ல முடிவு செய்தாக வேண்டாமா? நாம் தான் எப்படியோ வாழ்ந்து விட்டோமென்றாலும், நமது பின் சந்ததியார்களாவது மனிதத் தன்மையுடன் வாழ வேண்டாமா? காந்தியார் கொலை செய்யப்பட்ட அன்றே, நான் கூறினேன், இனியாவது மக்களிடம் ஜாதி - மதம் - கடவுள்கள் பேரால் புகுத்தப்பட்டுள்ள மடமைகள் நீக்கப்பட்டு நல்ல பண்புகள் வளர்க்கப்படவேண்டும் என்பதாக, காந்தியார் பேரால் இன்று கோடிக்கணக்கில் பொருள் திரட்டுபவர்கள், மனித தர்மத்துக்கு - அந்தப் பிரசாரத்துக்கு ஒரு காசளவாவது செலவு செய்கிறார்களா? செய்வார்களா?

விதி என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுவது எதை?

 ‘விதி’ என்பதையும் வள்ளுவர் நன்றாக விளக்கிக் காட்டியிருக்கிறார். உன் அறிவைக் கொண்டு, உன் முயற்சியின்படி நட! மக்களுக்கு நன்மை செய்! அறத்தை வளர்க்க! என்று கூறியிருக்கிறாரேயன்றி, உன் விதிப்படி - கடவுள் இஷ்டப்படி நீ நட! என்பதாக எந்த இடத்திலும் கூறவே இல்லை.

குறளில் ‘ஊழ்’ என்ற தலைப்புக்குப் பொருள் கூறவந்த புலவர்கள், அவரின் கருத்துக்கு மாறுபாடாகவே கூறியிருக்கிறார்கள். மனிதனுடைய சரீர அமைப்பின் பயனாய் ஏற்படும், சில தனிப்பட்ட குணங்களுக்குத்தான், ஊழ் என்ற பெயரை அவர் கொடுத்திருக்கிறார். ஊழ் என்பது பிறவிக்குணம், இயற்கைக்குணம், மனிதசுபாவத்தின் தனிப்பட்ட குணம் என்கிற கருத்துக்களேயாகும்.

உதாரணமாக, இரண்டுபேர் உடன் பிறந்த அண்ணன், தம்பி, ஒருவன் சாதாரணக் காரியங் களுக்குகூடச் சிரிப்பான். ஒருவன் பெரிய ஆச்சரியமான காரியங்களுக்குக்கூட சிரிப்ப தில்லை. ஒருவன் சாதாரணக் காரியத்துக்கும் கோபிப்பான். மற்றவன் எவ்வளவு வசவைப் பெற்றாலும் கோபிப்பதேயில்லை. ஒருவனுக்குப் பனிக்கட்டியில் கால்பட்டால் ஜலதோஷம். மற்றவனுக்கு, அவன் அதிலேயே சதாயிருந்தாலும் ஒன்றும் செய்வதில்லை. ஒருவனுக்கு 40தில் கண்பார்வை மங்கல், ஒருவனுக்கு 60திலும் வருவதில்லை, ஒருவன் சிறுதொகை யையும் திருடுவான், ஒருவன் பெருந்தொகையையும் திருடுவதில்லை. ஒருவன் சிறு விஷயத்திலும் பொய் பேசுவான், ஒருவன் பெரிய விஷயத்திற்கும் பொய் பேசான். இரண்டுபேரும் உடன் பிறந்த அண்ணன், தம்பிகளாயிருந்தும்கூட ஏன் இப்பேர்ப்பட்ட வேற்றுமைகள்?

இவர்கள் இருவர் தலையிலும், இந்த இந்த மாதிரி தான் தனித்தனியாக நடக்க வேண்டும் என்று கடவுள் எழுதி விட்டாரா? அல்லது அவரவர்களின், போன ஜன்மத்தில் நடந்து கொண்ட கர்மத்தின்படி கடவுள் விதித்த விதியா? இல்லவே இல்லை. மற்றென்னவெனில் இவற்றிற்கு, அவரவர்களின் உடற்கருவிகள் - காரணங்கள் அமைந்த தன்மை - உடலமைப்பு, எதுபோல என்றால், ஒரு டன் வெண்கலத்தை உருக்கி 10 - ராத்தால் வீதம் 200 - மணிகளை வார்த்தெடுக்கிறோம்; பிறகு ஒவ்வொரு மணியையும் அடித்தால், அவற்றின் ஓசையில் ஒன்றுக்கொன்று வித்தியாசமிருக்கிறதே ஏன்? நாம், மணிக்காக வார்ப்படம் ஊற்றும்போது, அவைகளுக்குள் கடவுள் புகுந்து, மணிகளின் தலையில் எழுதிவிட்டாரா; உனக்கு இவ்வளவு தான் ஓசை, இன்னொரு மணிக்குச் சற்று அதிக ஓசை என்று? இப்படி வேறுபட்ட ஓசைகளுக்குக் காரணம், ஒவ்வொரு மணியையும் வார்க்கும் போது இருக்கும் இயற்கை வசதிகள், வார்ப்பட அமைப்பு, காற்றுபோக்கு, சிதோஷ்ணத் தன்மை மற்றும் ஒரு குழலை ஊதினால், அதிலுள்ள ஓட்டைகளுக்கு ஏற்ப - ஓட்டைகள் அமைப்புக்கு ஏற்ப - ஒலி (சப்தம்) ஏற்படுகிறதே ஒழிய, அந்த மரத்தின் பிறவியின்படி ஏற்படுகிறதா? அதுபோலவே, மனிதனுடைய உடல் அமைப்புக்கு ஏற்றபடிதான், சிலர் அனாவசியமான காரியங்களுக்கும் பொய் பேசுவதும், சிலர் உயிர் போகும் அவசியமான காரியத்துக்கும் பொய் பேசாதிருப்பதுமாய் ஒருவர்க்கொருவர் மாறுபட்டிருக்கிறார்கள் என்றுதானே காண முடியும்?

உதாரணமாக காற்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; அது ஒரு வாழை இலையை முள்ளின் மீது படவைத்து அதை எப்படிக்கிழிக்கிறது, அதே காற்று மற்றொரு இலையை எவ்வாறு கிழியச் செய்கிறது என்பதை. அதுபோலவே மனிதனுடைய சரீரத்திலுள்ள சில மாறுபாடுகளே, அவனது சில தனிப்பட்ட குணங்களுக்குக் காரணமாகிறதேயன்றி, புறம்பான விதியோ, கடவுள் எழுதியதோ ஆன செயல் காரணம் அல்ல.

இவ்விதப் பிறவிக் குணங்களில் சிலவற்றைத் திருத்தலாம், ஆனால் பெரும்பாலான வற்றைத் திருத்த முடியாது. அவற்றைத்தான் ஊழ் என்றும், ஊழ் முந்தூறும் என்றும் வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார். ஆக, இவ்வித இயற்கைக் குணங்களைக் காமம், முற்பிறவியின் பயன் என்பதெல்லாம் மதவாதிகளுடைய வீண் கற்பனைகளேயாகும்.

ஏழு பிறப்பு என்பது என்ன?

இவ்விதமாகவே, பிறவியைப் பற்றியும் வள்ளுவர் வழி வகுத்துள்ளார். ஒருவனுடைய வாழ்வில் ஏற்படும் புதுபுதுக் கருத்துகள் - குண மாற்றங்களையே பிறப்பு என்று அவர் கூறியிருக்கிறார். அதாவது பல காரணங்களால் ஒருவன் கொண்டுள்ள கருத்துக்கள் மாற்றமடையலாம். அக்கருத்து மாற்றமே மறுபிறப்பு, அதாவது வேறு பிறப்பு என்று சொல்லப்படுவதாகும். ஒருவனைப் பார்த்து நாம் “அவன் புதிய பிறவி ஆகிவிட்டான்” அவன் புதிய பிறவி ஆகிவிட்டான், என்று நாம் சொல்லுகிறோமல்லவா, அதுபோல்தான்.

இத்தகைய உண்மைக் கருத்துக்களைக் கொண்டு நாம் குறளை ஆராய்ந்து பார்க்காமல், பரிமேலழகரும், அவரைப் போன்றவர்களும், மூட நம்பிக்கையுடைய புராண மத வாதிகளும் எழுதிய உரைகளைக் கொண்டு பார்த்தால், குறளின் உண்மைத் தத்துவங்களை நாம் எப்படி உணர்ந்து கொண்டுவிட முடியும்?

சமதர்ம ஞானி வள்ளுவர்!

வள்ளுவர் அந்தக் காலத்தில் வாழ்ந்த ஒரு சமதர்ம வாதியாவார் என்று கூடக் கூறலாம் ஏனென்றால் பொதுவுடைமையின் அடிப்படையை நாம் குறளில் காண முடிகிறது.

“இரந்தும் உயிர் வாழ்தல் வேண்டின் பரந்துகெடுக உலகு இயற்றியான்” என்று ஒரு குறளில் கூறுகின்றார். ஒருவன் பிச்சை எடுத்துத்தான் வாழவேண்டிய நிலையிருப்பின், அவனைப் படைத்ததாகக் கூறப்படும் படைத்தவனை ஓழி! என்று எடுத்துக்காட்டியிருக்கிறார். மக்களை - உலகத்தைப் படைத்தவன் ஒருவன் உண்டு என்றோ, அப்படி அவன் இருப்பதானாலும் மக்கள் நடத்தைக்கும், கருத்துக்கும், தன்மைக்கும், பண்புக்கும் அவனேதான் காரணமானவன் என்றோ, அவர் எங்கும் கருதினதாகவோ, நமக்குக் காட்டுவதாகவோ குறளில் சொல்லவே இல்லை. இதிலிருந்து வள்ளுவரின் கடவுள் தன்மை, எப்படிப் பட்டது என்பதை நீங்கள் அறியக்கூடும். குறளுக்கீடான பொதுவுடைமை சமதர்மக் கருத்து, வேறு எந்தத் தமிழ் நூலில், எங்கிருக்கிறது? எவ்வளவு தலைகீழ் மாறுதல்! ஆகவே ஆரியத்தை - மூட நம்பிக்கையை எதிர்த்துப் போராட, வள்ளுவரின் குறள் நமக்குக் கேடயமாக இருக்கின்றது. மேலும் வள்ளுவர், பொதுநலத்தொண்டு ஆற்றுவதின் மேன்மையை மிக மிகச் சிறப்பித்து வலியுறுத்திக் கூறுகிறார்.

குறளில், மக்களின் நல் வாழ்க்கைக்கும், நல்லாட்சிக்கும், மக்கள் பூரண மனிதத் தன்மையை யடைவதற்கும் ஏற்ற வழிவகைகள் குவிந்துகிடக்கின்றன. உலகக் கேடுகள் ஒழிவதற்கும் வழிவகை குறளில் இருக்கின்றன. ஆரிய மத நூல்களில், அவர்களது கடவுள் தன்மை எனக் கூறப்படும் புராண இதிகாசங்களில் இவைகளுக்கு மாறுபாடான கருத்துக்களே மலிந்து கிடக்கின்றன. ஆதலால் தான் குறளைப் படியுங்கள், ஆரியநீதி நூல்களை - கோட்பாடுகளை அறவே விலக்குங்கள் என்று வற்புறுத்திக் கூறிவருகிறோம்.

எனது பணிவான வேண்டுகோள்!

அவ்வாறு வற்புறுத்திவரும் நான், இன்றையப் பேரறிஞர்களைக் கேட்டு கொள்வதென்ன வெனில், இடைக்காலத்தில் வாழ்ந்த சில புலவர்களால், குறளில் கற்பிக்கப்பட்டுள்ள கற்பனைகளை - மாறுபாடுகளை நீக்க, நீங்கள் முன்வர வேண்டும் என்பதுதான். அந்த மாசுகளை நீக்கிவிட்டால், குற்ற உரை நீங்கிய குறளை, நம் மக்கள் அனைவரும் துணையாகக் கொண்டு, அவ்வழியே நடப்பார்களேயானால், குறைந்தது அய்ந்தே அய்ந்து ஆண்டுகளில் ஆரிய நீதி நூல்கள் எனப்படுபவைகளால், இந்த நாள் மக்கள் சமுதாயத்தில் ஏற்பட்டுள்ள பெரும் சீர்கேடுகள், ஒழுக்கக் குறைவுகள், காட்டுமிராண்டித்தன்மைகள் எல்லாம் அறவே ஒழிந்துபோகும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு உறுதியாக உண்டு. அந்த நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டே தான் திராவிடர் கழகமும் தொண்டாற்றி வருகிறது. திராவிடர் கழகக் கொள்கைக்குப் பெரிதும் ஆதாரம், வள்ளுவரின் குறளிலேயேயிருப்பதனால் தான் நாங்கள் அதை நாடெங்கும் எடுத்துக்கூற முற்பட்டிருக்கிறோம். அதற்கான உதவிகளைச் `செய்ய புலவர் பெருமக்கள் முன்வர வேண்டும்.

திராவிடர்களுக்கு நீதிநூல், ஒன்றேஒன்று தான் உண்டு. அது திருக்குறளைத் தவிர வேறில்லை என்பதாக உறுதி கொண்டு, ஆரிய மத புராண இதிகாச நூல்களாகிய ராமாயணம் - கீதை - பாரதம் - புராணம் ஆகிய வைணவ, சைவ மத நூல்கள் ஆகியவை களை அறவே ஒழித்துவிட வேண்டும்; அவற்றை நாம் மதித்தல் கூடாது என்கிற உறுதிப் பாடு, நாட்டு மக்களுக்கு உண்டாக வேண்டும்.

நம் நாட்டில் மதவெறி அகன்று, சாத்திரக் குப்பைகளை தீக்கிரையாக்கி; கடவுள் பேரால் மக்களை மடமைக்கு இழுத்துச் செல்லும் கயவர்களின் ஆதிக்கமும், ஏழை பணக்காரத் தன்மை, மேல்ஜாதி, கீழ்ஜாதி, வர்ணாசிரம வைதீகப் பித்தலாட்டங்கள் ஆகிய அனைத்தும் அறவே ஒழிந்து; நம் நாட்டை அன்பும், அறிவும், ஆண்மையும், தன்மானமும் கொண்டதாக ஆக்கி, மக்கள் அனைவரும் இன்ப வாழ்வு வாழ அடிகோலுவதற்கு, பொதுப்பணி ஆற்ற முற்பட்டுள்ள யாராயிருந்தாலும் கட்சி, ஜாதி, மதபேதங்களை மறந்து, வள்ளுவர் வகுத்த வழி நின்று தொண்டாற்ற வேண்டுமென்பதே திராவிட மக்களுக்கு எனது பணிவான வேண்டுகோள்.

திராவிடர் கழகத்தினராகிய நாங்கள் அவ்வுயரிய கருத்துக் கொண்டே குறளை நாட்டில் பரப்ப முற்பட்டுள்ளோமேன்றி வேறில்லை.

குடிஅரசு - கட்டுரை - 07.05.1949

அண்மையில் சென்னை மாகாணத்திற்குக் கனம் ஆச்சாரியார் வந்த முக்கிய காரணங்கள் இரண்டு என்று கூறலாம். ஒன்று திருவண்ணாமலையில் புராணப் பிரசாரம் செய்வது, மற்றொன்று “கல்கி” மகளார் திருமணத்திற்கு விஜயம் செய்வது. அந்த இரண்டு அலுவலின் நடுவே நம் தலைவர் பெரியாரவர்களையும் கண்டு பேசினார் ஒரு மணி நேரத்திற்குமேல், “அந்தப் பேச்சு முற்றுமே சொந்தப் பேச்சு, நீங்கள் ஒன்றும் கற்பனை செய்ய வேண்டாம்” என்று கூறிவிட்டார் ஆச்சாரியார். “இன்னும் சிறிது காலத்தில் அதன் உண்மை விளங்கு” மென தங்களின் பேச்சைப் படம் பிடித்தாற்போல் அறிக்கை விடுத்துள்ளார் தலைவர் அவர்கள். இருவர் சந்திப்பும் தென்னாட்டின் நற்காலம் என ஆசி கூறியுள்ளார் திரு. வி. க.

அடுத்த மூன்றாவதாக ஆச்சாரியார் ‘சுதேசமித்திரன்’ ஆசிரியர் சீனிவாசன் அழைப்புக் கிணங்கி பெங்களூர் போய் அகில இந்திய பத்திரிகாசிரியர்கள் மாநாட்டைத் திறந்து வைத்துள்ளார்.

சிறிது காலத்திற்கு முன் சென்னையில் நடந்த தென்னிந்திய பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில், சென்னை பிரதமர் குமாரசாமி ராஜா பேசுகையில் நம் “கல்கி” க் கும்பல் நம்மை ஒழிக்க வேண்டுமென எவ்வளவோ பூரண கும்பம் எடுத்தும், மிரட்டியும் பார்த்தபின்னும் கூட அவர் மிகவும் தைரியமாகத் தாம் ஜனநாயக சோஷலிஸ்ட் சமுதாயம் அமைப்பதைத் தமது லட்சியமாகக் கொண்டுள்ளதாய்க் கூறி, பத்திரிகைகளின் கடமையை மிகத் தெளிவாக எடுத்து விளக்கியுள்ளார்.

“பத்திரிகைகள் சர்க்காருக்குத் தாசர்களாக இருக்கத் தேவையில்லை; அவை உயர்நீதிமன்றங்களாக விளங்கவேண்டும், சர்க்கார் தவறில்லாதது என்று கூற முடியாது. ஆகவே அதனைக் கண்டித்துத் திருத்தும் பொறுப்பும் பத்திரிகைகளுக்கு உண்டு” என்பதாக கூறினார். அத்துடன் சமுதாய சீர்திருத்தப் பணியாற்றும் நம் பத்திரிகைகள் மீது சர்க்காரை நடவடிக்கை எடுக்க ஏவி விட்டதற்குப் பத்திரிகையாளரின் புனிதமான வேலை சமுக அரசியல் சீர்திருத்தங்களுக்கு மக்களை தயார் செய்வதே என்றும் கூறியுள்ளார்.

இந்நிலையில் சென்னை சர்க்காரைப் பணிய வைத்து மிரட்டி வேண்டுமாயின், மேலிடமே சரியெனக் கொண்டு ஆச்சாரியாரை வரவழைத்துப் பழைய பல்லவியையே பாடி, மஞ்சள் பத்திரிகைகள் எனக் கண்டித்து இடையிலேயே (திருட்டுத்தனமாக நுழைபவனைப்போல்) வகுப்புவாதப் பத்திரிகை எனவும் கூறிக் கண்டித்துப், புலம்பி ஒப்பாரி வைத்துள்ளது ஆரியம். நூலோராகவே முற்றும் கூடியுள்ளோர் மாநாட்டில் வேறென்ன எதிர்பார்க்க முடியும்?

நமது பத்திரிகைகளுக்கு விற்பனை அதிகமில்லையே, மேல் நாட்டில் அதிகம் விற்பனை யாகிறதே என்பது அதன் ஒப்பாரி. ஆனால் அதன் புலம்பலை அதிகரிப்பது, நாட்டில் திராவிடப் பத்திரிகைகளுக்கு செல்வாக்கு வேறு அதிகரிக்கிறது. விற்பனை பெருகுகிறது என்பதே. சென்னைப் பிரதமர் சீர்திருத்தத்திற்கு மக்களை தயாராக்கக் கேட்டுக் கொண்ட தற்கு நேர்மாறாக கரைகிறார் மாநாட்டுத் தலைவர். “சீர்திருத்த உத்வேகத்தில் ஏற்கனவே உள்ள சமுக, பொருளாதார அமைப்பை மாற்ற முயற்சிப்பதன் மூலம் பிரச்சனைகளை அதிகரிக்கச் செய்யாமல் இருப்பது சர்க்காருக்கு விவேகமாக இருக்கும்” என புத்தி புகட்டுகிறார் மித்திரன் ஆசிரியர். சர்க்காரையே, புதுவாக்காளர் ஜாபிதாப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதல்ல, ஆகவே இது சுதந்திர சர்க்காரல்ல என மிரட்டியுள்ளார் அவர். உண்மையில், நேர்மையில் நாட்டமுள்ளவராக இருந்தால், இன்றைய அரசியல் நிர்ணயசபையே மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சரியான பிரதிநிதிகளைக் கொண்டதல்ல, ஆகவே இதன் நடவடிக்கை செல்லாது என்று கூறியிருக்கவேண்டும். “மேலும் ஆச்சாரியாரே! இனி கவர்னர் ஜெனரல் வேலை உமக்கு வேண்டியதில்லை, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவரே எங்களுக்கு வேண்டும். உடனே ராஜினாமாச் செய்க” என யோசனை கூறியிருக்க வேண்டும். செய்யுமா, ஆரியம்? தம் இனத்தவரல்லவா மேலே உள்ளவர். இப்படிச் சர்க்காரை மிரட்டி விட்டு, விற்பனை வரியைக் கண்டித்து “பத்திரிகைகள் விரும்பினால் தங்கள் எதிர்ப்பைப் பலப்படுத்தி, சர்க்காருக்குத் தர்ம சங்கடமான நிலையை உண்டாக்கும் என்றும் எச்சரிக்கிறார். இந்த அதிமேதைகள் மாநாட்டில், ஒரு சிறு வேடிக்கையான தீர்மானமும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. விபசாரிகள் ஒன்று கூடிச் சோரம் போகாதிருக்க, அந்த விபசாரிகளடங்கிய ஒரு கமிட்டியே பார்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென தீர்மானிப்பது போல், உண்மைச் செய்திகளைத் திருத்திக் கூறுவதையும் இருட்டடிப்புச் செய்வதையும், இந்த நாணயஸ்தர்களின் அந்தத் தீர்மானம் கண்டித்துள்ளது.

தமிழ்நாட்டில் எந்த பத்திரிகைகள், செய்திகளைத் திருத்திக் கூறுகின்றன என்பதற்கு நாம் எடுத்துக்காட்டுகள் காட்ட வேண்டியதில்லை. உலக உத்தமர் காந்தியாரைக் கொன்றது கோட்சே எனும் பார்ப்பனன் என்ற செய்தியை மறைத்தது எந்தத்திருக் கூட்டமெனக் கேட்கிறோம்? அதனை திரித்து மகமதியர்கள் மீது ஆத்திரத்தை மூட்டியது எந்தக் கூட்டத்தினர்? அதன் விளைவாக ஈரோடு, திருவண்ணாமலை போன்ற ஊர்களில் நடந்த கலவரத்தைக் குறித்துக் கண்டித்து ஒரு வரிகூட எழுதாதது எவை? இவற்றை அவ்வளவு சீக்கிரமாக மக்கள் மறந்து விட்டார்களா அன்றி மக்கள் மன்னிக்கத்தான் முடியுமா?

10 அல்லது 20 பேர் ஓர் அறையினுள் உட்கார்ந்து கொண்டு, பல்லாயிர மக்கள் கூடியதாகவும், சர்க்கார் போக்கையும், கருஞ்சட்டையினரையும் கண்டிப்பதாகவும் செய்திகள் வெளிவருவது எதனில்? மக்களுக்குக் கீழ்தர எண்ணம் உண்டாகும்படியான ஆபாசச் செய்திகளையும் விளம்பரங்களையும் வெளியிடும் செய்தித்தாள்கள் எவை?

திருச்சி, மதுரை, தூத்துக்குடி, ஈரோடு ஆகிய இடங்களில் லட்சக்கணக்கில் மக்கள் கூடிய மாகாண மாநாடுகளை முற்றும் இருட்டடிப்புச் செய்தது எந்த இனப் பத்திரிகைகள்?

சென்னைக்கு ஆச்சாரியார் வந்து போக திராவிடர் கழகத்தாரை தலைவருட்பட கூட்டமாகக் கைது செய்து, பின் நிபந்தனையின்றி விடுதலை செய்யப்பட்டதை “எச்சரித்து விடுதலை செய்யப்பட்டனர்” என்று திருத்திப் பொய் எழுதியது எந்த திருக்கூட்டப் பத்திரிகைகள்? அண்மையில் உடுமலைப் பேட்டையில் தலைவர் பெரியார் அவர்கள் மற்ற மூவருடன் கைது செய்யப்பட்டு, சொந்த நம்பிக்கையின் மீது விடுதலை செய்யப்பட்டதை, “ஜாமீனில் விடுதலை” அடைந்ததாக திருத்தி எழுதியது எவை?

இவ்வளவையும் மறந்து இப்படி ஒரு தீர்மானம் போடுவதென்றால் யாரை ஏமாற்ற? ஏமாற்றுப் பிழைப்பு எத்தனை நாள் செல்லும்?

குடிஅரசு - துணைத் தலையங்கம் - 21.05.1949

திருவள்ளுவரின் திருக்குறளைப் பற்றிப் பெரியார் ஈ. வெ. ரா அவர்கள் ஒரு கட்டுரை எழுதி இருக்கிறார்கள். அது இவ்வாரக் குடிஅரசில் பிறிதோரிடத்தில் பிரசுரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதை வாசகர்கள் ஊன்றிப் படிக்க வேண்டுமாய் வேண்டுகிறோம். ஒரு தடவை மாத்திரம் படித்தால் போதாது, இருமுறை, மும்முறை வாசிக்க வேண்டும் என்றும் வேண்டிக் கொள்ளுகிறோம்.

குறள் ஒரு நீதிநூல் என்பது உலகம் ஒப்புக் கொண்ட உண்மை. என்றாலும் பெரியார் அவர்களின் கருத்துப்படி அது ஒரு கண்டன நூல் என்றே கருத வேண்டியிருக்கிறது. திருவள்ளுவர் குறளை எழுதிய காலம், ஆரிய மதக் கடவுள்கள் - சாஸ்திரங்கள் - புராண இதிகாசங்கள் - ஆரியப் பழக்க வழக்கங்கள் இந்த நாட்டில் புகுந்துவிட்ட காலமாகும். அவைகளை மக்கள் நம்பத் தலைப்பட்ட காலமாகும். இல்லாவிட்டால், எடுத்துக்காட்டாக, “அந்தணர்” என்பவர் யார் என்கிற கேள்வியை எழுப்பிக் கொண்டு, அதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் வள்ளுவருக்கு எப்படி வந்திருக்க முடியும்?

“அந்தணர் என்போர் அறவோர்; மற்று எவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலான்” என்கிற குறள், ‘அந்தணர்’ என்கிற ஒரு ஜீவகாருண்யம் நிறைந்த தமிழ்ச்சொல்லை, ஜீவகாருண்யத்தின் ஜென்ம விரோதிகளான பார்ப்பனர்கள், தங்களையே குறிப்பிடக் கூடிய ஒரு தனி ஜாதிச் சொல்லாக ஆக்கிவிட எத்தனிக்க, அந்த எத்தனமும் மக்களால் உண்மை என்று நம்பக்கூடிய அளவில் வந்து விட்டதினால் தானே, ‘அந்தணர்’ என்பவர்கள் ஒரு ஜாதிக்காரரல்ல, அந்தணர் என்பது ஜாதிப் பெயரல்ல; யார் யார் மற்ற ஜீவன்களிடத்திலெல்லாம் பரிபூரண இரக்கத்தோடு மற்ற ஜீவன்களின் துன்பத்தை, தொல்லையை, கஷ்ட, நஷ்டத்தைத் தங்களுடையது என்று கருதி, அவைகளைப் போக்குவதற்கான பரிகாரத்தை ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாமல் - வாழ்க்கையில் ஒரு லட்சியமாகக் கொண்டு நடக்கிறார்களோ, அவர்கள்தான் “அந்தணர்கள்” என்று விளக்க வேண்டியதாகிவிட்டது?

பார்ப்பனர்கள் தம்மை அந்தணர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வது தப்பு; அவர்களை, மற்றவர்கள் அந்தணர்கள் என்று உடன்பட்டுப் பேசுவது, எழுதுவது அதைக் காட்டிலும் பெரிய தப்பு என்று இந்தக் குறள் கண்டிக்கவில்லையா? “மறப்பினும் ஒத்துக் கொளலாகும்; பார்ப்பான் பிறப்பொழுக்கம் குன்றக்கெடும்” என்பது ஒரு குறள்.

இது, பார்ப்பான் என்றால், அவன் எவ்வளவுதான் கொலை பாதகனாய் இருந்தாலும், தாய் என்றும் தங்கை என்றும் வித்தியாசம் பார்க்காத பெரிய காமாந்தகாரனாய் இருந்தாலும், அவன் பிறந்த பிறப்பினாலேயே உயர்ந்தவனாவான், பூதேவன் அவனே, அவனையே மக்கள் பூஜிக்க வேண்டும் என்கிற கருத்தைப், பார்ப்பனர்கள் - பார்ப்பன ரிஷி சிரேஷ்டர்கள் பரப்பியதினால் அல்லவா, அதை மறுத்து, கடவுள் முகத்தில் பிறந்தவன் என்று சொல்லப்படுகிற பார்ப்பானாயிருந்தாலும், ஒழுக்கங்கெட்டு விட்டால் அவன் இழிமகன்தான். மனிதனுக்கு ஒழுக்கம்தான் முக்கியமே தவிர, பிறப்பு - ஜாதி முக்கியமல்ல என்றுதானே இந்தக் குறள் வற்புறுத்துகிறது?

அவர்களுடைய கொள்கை, வேள்வி - யாகம் செய்யவேண்டும் என்பதாகும். அதுமட்டுமல்ல, யாக வேள்வியைச் செய்யாதவர்கள், வெறுக்கிறவர்கள், கண்டிக்கிறவர்கள் எல்லாம் சூத்திரர்கள் - சண்டாளர்கள் - அரக்கர்கள் என்று எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். அந்த யாக வேள்வியைப் பற்றி வள்ளுவர் என்ன சொல்லுகிறார்? “அவி சொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின் ஒன்றன் உயிர் செகுத்து உண்ணாமை நன்று” என்று சொல்லுகிறார்.

இந்த ஒரு குறளே, இது கண்டன நூல் என்பதைத் தெளிவாக்கவில்லையா? மற்றும் அதைக் கண்டன நூல் என்று மாத்திரமல்லாமல் ஒரு மாபெரும் பகுத்தறிவு நூல் என்றும் கருதவேண்டியிருக்கிறது. கண்டனநூல் என்றால், எதைக் கண்டிக்கும் கண்டனநூல் என்று பார்ப்போமானால், ஆரியத்தை - ஆரியப் பண்பை, அதிலுள்ள உண்மை ஒழுக்கத்துக்கும், பகுத்தறிவுக்கும் ஏற்காத ஆபாச மூடப்பழக்கவழக்கங்களைக் கண்டிக்கும் கண்டன நூல் என்றே எண்ணலாம். மற்றும் பல மதவாதிகளின் கற்பனைகளை அதாவது பகுத்தறிவுக்கும் ஆராய்ச்சிக்கும் நிற்காததும், வெறும் நம்பிக்கை - நம்பி ஆகவேண்டும் என்கின்ற நிர்பந்தத்தினால் மாத்திரமே நிற்பனவாகிய பல மூடநம்பிக்கைகளை ஒழித்து, மக்களுக்கு இயற்கைத் தன்மை விளங்கும்படி செய்வதாகிய பகுத்தறிவு நூல் என்றே சொல்லலாம்.

இந்தப்படி சொல்லுவதிலும் பெரியார் அவர்கள் தமது கட்டுரையில் ஒரு பாதுகாப்புப் பிரிவைச் சேர்த்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். அதுவும் மிகமிகக் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். “நான் குறளின் மேம்பாட்டைப் போற்றுவதின் மூலம், குறள் முழுவதையும் ஒப்புக் கொண்டவன் என்றோ, குறளின்படி நடக்கிறவன் என்றோ யாரும் கருதிவிடாதீர்கள். எனக்கு - எங்களுக்குப் பொருந்தாத குறளுமிருக்கலாம். அதாவது எங்களால் பின்பற்ற முடியாத குறளுமிருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு - எங்களுக்கு வேண்டியவைகள் மீதம் அதில் இருக்கின்றன. அதுபோலவே ஒழுக்கவாதிகளுக்கும், பகுத்தறிவு வாதிகளுக்கும் வேண்டியவைகள் எல்லாம் அதில் இருக்கின்றன, எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்பது ஆக தெளிவுபட விளக்கி உள்ளார்.

ஏன் அப்படிக் கூறியிருக்கிறார் என்றால், இன்று நம் திராவிட மக்களுக்கு முக்கியமாய், முதன்மையாய், இன்றியமையாததாய் வேண்டப்படுவது ஆரிய ஆபாசமும், அறியாமையும், மூடநம்பிக்கையும் கொண்ட ஜாதி, மத, கடவுள்கள் தன்மையிலிருந்து வெளியேறிப் பகுத்தறிவும் தன்மானமும் பெறவேண்டியதே ஆதலால், அவற்றைப் பொறுத்தவரை பெரியாரவர்களும் திராவிடர் கழகம் கருதும் - கூறும் விஷயங்களுக்கு நல்ல உறுதியான ஆதாரங்கள் அதில் - குறளில் இருக்கின்றன என்ற உறுதியால் அப்படிக்கூறி இருக்கிறார்கள்.

அதாவது ஒருபாதுகாப்புக் குறிப்புக் கூறி இருக்கிறார்கள். ஏன்? அப்பாதுகாப்பு என்றால், குறளின் காலம் இன்றைக்குச் சுமார் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தியதாகலாம். அப்படி இருக்குமானால் 2,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் சொல்லப்பட்ட பல அறஉரைகள் பற்றிய நீதிகள், சமுதாய முறையான ஒழுக்கங்கள், அக்காலத்தில் நாட்டில் சமுதாயத்தில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த கருத்துக்கள் யாவும், இன்றும் பொருத்தமானதாகவும் மதிக்கத் தகுந்ததாகவும் இருக்கும் என்று சொல்லுவது இயற்கைக்குப் பொருந்தாததாகும்.

ஆதலால், அவற்றுள் சில இன்றைய நிலைக்கு - கருத்துக்கு - மக்களின் ஆசாபாசத்துக்கு - சுற்றுச் சார்புக்கு ஏற்ற வண்ணம் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டியது அறிவுடைமையாகும். உதாரணமாகத் தனி உடைமை உரிமை உள்ள காலத்தில், ஒருவனின் உடைமையை அவன் சம்மதமின்றி எடுப்பது திருட்டு ஆகும் என்பது ஒழுக்கவிதியாகும். அதே ஒழுக்கவிதி, தனி உடைமை உரிமை இல்லாத காலத்தில், ஒருவன் தனக்கென்று அதிக உடைமை எடுத்துக் வைத்துக் கொள்ளுவானானால், அதைப் பலாத்காரமாகப் பறிக்காதது ஒழுக்கத்துக்குக் கேடாகும் அல்லவா? இப்படியாக மற்றும் பல படியாக காலத்துக்கு - நிலைமைக்கு ஏற்ப பல மாறுதல் இயற்கையாக அமைக்கப்பட வேண்டியதும் அனுசரிக்கப்படவேண்டியதும் இயல்பாகும்.

குறள், ஆரியத்தை ஆரியப்பண்பு முதலியவற்றைக் கண்டிக்கும் கண்டனநூல் என்று எதனால் சொல்லப்பட்டது? என்பதைச் சிந்திப்போம். ஆரியத்துக்கும் ஆரியப் பண்புக்கும் அடிப்படை முதலாவது மூடநம்பிக்கை. பிறகு, அதன் மீது ஆரியர்களின் சுயநலத்துக்காகக் கற்பனை செய்து கொண்ட மதம், கடவுள்கள், ஜாதிகள், மேல் உலகம், கீழ் உலகம், நரகம், மோட்சம், தலைவிதி, முன் ஜன்மம், பின் ஜன்மம், இவைகளைப் பிரசாரம் செய்ய அவர்களால் உண்டாக்கப்பட்ட கடவுள்கள் - வேத - சாஸ்திர - புராண - இதிகாசங்கள் முதலியவைகளும், இவைகளை ஆதாரமாய்க் கொண்ட நாள்கள், பண்டிகைகள், உற்சவங்கள், பழக்க வழக்கங்கள் முதலிய கொண்டாட்டங்களும் ஆகும்.

குறள் இவைகளை எல்லாம் பெரிதும் கண்டித்தும், மறுத்தும், கிண்டல் செய்தும், அலட்சியப் படுத்தியும் வருகிறது. இந்தப்படி கண்டித்து மறுத்து அலட்சியப்படுத்தி, கிண்டல் செய்து வருவதற்கு ஆதாரமாகக் குறளில் பல குறள்கள் இருக்கின்றன.

முதலாவதாக தலைவிதியையும், கடவுளின் சர்வ சக்தியையும் குறள் மறுக்கின்றது என்பதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டே மிகமிகப் போதுமான தென்போம். அது என்னவெனில் “இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து கெடுக உலகு இயற்றியான்” என்று கூறுகிறது.

இதில் இரண்டு உண்மைகள் இருக்கின்றன. 1. ஒரு மனிதன் இரந்து - பிச்சை எடுத்துக் கீழ்மைப்பட்டு உயிர் வாழ்வதற்குக் காரணம் அவன் தலைவிதி அல்ல என்பது. 2. உலகத்தைச் சிருட்டித்தது அதாவது உலகில் உள்ள நலத்துக்கும், கேட்டிற்கும், இன்பத்திற்கும், துன்பத்திற்கும், கடவுள் காரணமல்ல; கடவுள் சக்தி - ஆக்கல் அவற்றிற்கு பொறுப்பல்ல என்பது.

இரண்டாவதாக, தேவர்கள் என்பதாக யாரும் இல்லை என்பதும், ஆரியர்களால் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கும் தேவர்கள் என்பவர்களுக்கு அயோக்கியத்தனங்கள் தான் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பது விளங்க, ஒரு தங்கமான எடுத்துக்காட்டு குறளில் விளங்குகிறது. அது என்னவெனில், ‘தேவரனையர் கயவர்; அவர்தாம் மேவன செய்தொழுகலான் ‘ என்று கூறுகிறது.

இது எவ்வளவு பொருத்தமானதும் சரியானதும் என்பதை ஆரியக்கடவுள்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கோன் முதலியவர்களைப் பற்றிய சாஸ்திர - புராண இதிகாசங்களைப் பார்த்தவர்களுக்கு நன்றாய் விளங்கும். தேவர்கள் என்பதில், குறள் எல்லாத் தேவர்களையும், தேவர்கோன் உள்பட சேர்த்தே, பல இடங்களில் அவர்களை இழிவுபடுத்திக் கூறுகிறது. மற்றும் உலக நடப்புக்கு - வாழ்வுக்குக் கடவுள் காரணமல்ல, இயற்கை நடப்புத்தான் காரணம் என்பதைக்காட்டக் குறளில் பல எடுத்துக்காட்டுகள் இருக்கின்றன. எவை எனில், “வானின்றுலகம் வழங்கி வருதலால் தான் அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.”

மழையால்தான் உலகம் வாழ்கின்றது - காப்பாற்றப்படுகின்றது. ஜீவராசிகளுக்கு உணவு அளிக்கப்படுகின்றது என்பதற்கும், மற்றும் மழையால்தான் கடவுள் காரியங்களும் மனிதர் தர்மங்களும் (கடமைகளும் அறமும்) நடைபெறுகின்றன என்பதற்கும் குறளில் பல ஆதாரமாய் விளங்குகின்றன. அதாவது “சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம் வறக்குமேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு” என்றும், “தானம் தவம் இரண்டும் (கூட) தங்கா வியனுலகம் வானம் வழங்காதெனின்” மழை இல்லாவிட்டால் கடவுளுக்கு பூசனையும், தேவர்களுக்குப் படைப்பும் கிடையாது. மக்களிடமும், ஒழுக்கம் கடமை ஒன்றுமே இருக்க முடியாது என்றும் தெளிவுறுத்துகிறது.

மக்களில், பிறப்பில் ஜாதி இல்லை, உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்பதையும், தொழிலாலும் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்பதையும் குறள் நன்றாய் வலியுறுத்துகிறது.

எடுத்துக்காட்டாக, “பிறப்பு ஒக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் - சிறப்பு (ம்) ஒவ்வா செய்தொழில் வேற்றுமையான்” (லும்) “மக்கள் பிறவியில் யாவரும் சமம், தொழிலிலும் அதாவது மக்களுக்கு ஆக யார் எத்தொழிலைச் செய்தாலும் அதிலும் யாவரும் சமமே யாவர்” என்கின்றது. தெய்வ எத்தனம் என்பது பயனற்றது, மனித எத்தனம்தான் உண்மை என்பதற்கும் எடுத்துக்காட்டு குறளில் இருக்கிறது. “தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் முயற்சி தன் மெய்வருத்தக் கூலிதரும்.” எல்லாக் காரியங்களும் தெய்வத்தால்தான் ஆகிறது என்று சொல்லப்பட்டாலும், உண்மை நடப்பு என்னவென்றால், மனிதனது முயற்சியும் செய்கையும் இருந்தால்தான் பயன் உண்டாகும் என்கிறது. மனிதனின் நடப்புக்கு - குணங்களுக்கு அவனவன் சரீர அமைப்புத்தான் முக்கிய காரணமே ஒழிய விதியோ, முன்ஜென்ம கர்மபலனோ என்பது அல்ல என்பதைக்குறளில் “ஊழ்” என்பது விளக்குகிறது.

ஊழ் என்பதை , குறள், சரீர அமைப்பு இயற்கைக்குணம், பிறவிக்குணம், ஜன்மக்குணம் என்பதாகக் கொள்ளாமல், முன் ஜென்மத்தில் அச்சீவன் செய்த கர்மத்திற்கு ஏற்ற விதி என்றும், அது தவறாமல் நடந்தே தீரும் என்றும் குறள் ஆசிரியர் கருதி இருப்பாரானால், அவர் இக்குறளில் இந்த ‘ஊழ்’ என்ற ஒரு அதிகாரத்தை (அதாவது இந்த ஒரு 10. பாட்டை) மட்டும் பாடி விட்டுப்பேசாமல் தனது கடமையை முடித்துக் கொண்டு இருப்பார். அன்றியும் இந்தப் பத்துக் குறளைக்கூட இவர் பாடி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஏன் எனில், இவருக்கு முன்பதாகவே தலைவிதியையும், முன் ஜென்மத்தையும், கர்ம பலனையும் பற்றி ஏராளமாக, வண்டி வண்டியாக ஆரியரால் எழுதப்பட்ட நூல்கள் இருக்கும்போது இவர் - மற்ற துறைகளில் ஆரியத்தை மறுத்து ஆரியர் பண்புகளைக் கண்டித்துக் கூறிய இவர், பகுத்தறிவுக்குச் சிறிதும் பொருந்தாத இதைப்பற்றி எழுதவேண்டிய அவசியம் என்ன என்பதைச் சிந்தித்தால் விளங்காமல் போகாது. அன்றியும் தலைவிதி, முன் ஜென்மக் கர்மபலன்களின்படியேதான் மனித வாழ்வின் சம்பவங்கள் என்பதும் அவை வேறு எந்தக் காரணங்கொண்டும் மாற்றமில்லாதது என்பதும் முடிவானால், மற்ற நீதிகள், வழிபடுதல், வழிமுறைகள், கற்பித்தல்கள், மனித அறிவுப் பெருமை, சுதந்திரம் முதலியவைகள் பற்றிக் கூறுவது பயனில்லவேயாகும். ஆதலால் ஊழுக்கு, விதி, முன் ஜென்மக் கர்மபலன் என்று கருத்துக் கொள்ளுகிறவர்கள் மிகவும் எச்சரிக்கையாய் இருந்து பொருள்கொள்ள வேண்டியவர்களாகிறார்கள்.

இவை போலவே, குறளில் ஆரியத்திற்கும் மூட நம்பிக்கைக்கும் எதிராக அறிவூட்டித் தெளிவு படுத்தும் கருத்துக்கள் ஏராளமாக இருப்பதால், பெரியார் அவர்கள் குறளை திராவிட மக்களுக்கு எடுத்துக்காட்டி வழிபடவைக்கிறார். குறளில் பல முரண்பாடுகள் இருப்பதாக மதப் பண்டிதர்கள், மதவாதிகள், ஆரிய தாசர்கள் கூறக்கூடும். அதுபற்றி நாம் கவலைப் படவேண்டியதில்லை. நமக்கு ஒப்பானவைகள் ஏராளமாகக் காணப்படுகின்றன. நடப்புக்குத் தேவையானவைகளையெல்லாம் நாம் எடுத்துக்கொள்ளுவோம். நம்பிக்கைக்குத் தேவையானவைகளுக்கு, நம் பகுத்தறிவால் நிறுத்து ஆராய்ச்சி அனுபவ, உரைகல்லில் உரைத்துப் பார்த்துக் கொள்முதல் செய்வோம். குறள் வாழ்க!

குடிஅரசு - தலையங்கம் - 30.04.1949

புரட்சி மொழிகள்

"பார்ப்பான், சூத்திரன், பறையன் என்கிற ஜாதி அமைப்பு இருக்கிற வரையில் இந்த நாட்டில் ஒரு இஞ்ச் அளவுகூட முன்னேற்றம் காண முடியாது என்று உறுதியாகக் கூறுவேன்" - பெரியார்

தொடர்புக்கு

Periyar web version
கைப்பேசி: +919787313222
மின்னஞ்சல்:pwversion@gmail.com

To Get Latest Articles

Enter your email address: